[Akira Toriyama] Dragon ball super

Z drugiej strony część czytelników krytykuje coraz bardziej przesadzoną drabinkę mocy – kolejne, coraz wyższe poziomy bogów i przeciwników mogą wydawać się przesadą lub powtórką tego samego schematu. Silne oparcie na nostalgii i starej formule („więcej walk, więcej transformacji, jeszcze silniejsi wrogowie”) bywa odbierane jako mało innowacyjne. Zwraca się też uwagę na specyfikę adaptacji: wątek „Resurrection F” jest w mandze praktycznie pominięty, szybko przechodzi się do turnieju między Wszechświatami 6 i 7, a niektóre detale – jak to, że Goku w tym tomie pozostaje w czerwonej formie „God”, zamiast przejść w Blue jak w anime – mogą dezorientować lub rozczarowywać tych, którzy oczekują pełnej zgodności z serialem. Ogólnie tom odbierany jest jako bardzo przyjemna, sprawnie opowiedziana, lecz raczej zachowawcza kontynuacja skierowana głównie do istniejących fanów.

On the critical side, some readers feel the escalation of power levels and the piling up of increasingly superior gods can seem excessive or repetitive, stretching the internal hierarchy to almost absurd levels. The heavy reliance on nostalgia and the established formula—more fights, more transformations, stronger villains—can feel derivative rather than innovative. A few fans also point out continuity and adaptation quirks: the “Resurrection F” arc is mostly skipped, the universe tournament is reached quickly, and certain forms (like Goku staying in red “God” form rather than going Blue in this volume) differ from the anime, which may confuse or disappoint those expecting strict alignment with the show. Overall, it’s seen as a fun, streamlined, but not particularly groundbreaking continuation that mainly targets existing fans.