[J. R. R. Tolkien] The Two Towers

Zastrzeżenia – choć zwykle formułowane przez osoby, które i tak książkę lubią – dotyczą głównie stylu. Rozbudowane, szczegółowe opisy krajobrazów bywają odbierane jako „duszne” i spowalniające akcję, zwłaszcza dla współczesnego czytelnika przyzwyczajonego do szybszego tempa. Wyrazisty podział na dobro i zło, bez wyraźnych odcieni szarości, może wydawać się zbyt prosty odbiorcom preferującym bardziej ambiwalentne moralnie postacie i konflikty, a sam typ opowieści – po tylu naśladowcach – bywa odbierany jako zbyt znajomy. Niektórzy zwracają też uwagę na nierównomierne tempo wynikające z podziału fabuły na osobne wątki (Frodo/Sam kontra reszta Drużyny), co sprawia, że fragmenty z mniej lubianymi bohaterami mogą nużyć. Ogólny obraz pozostaje jednak bardzo pozytywny: przeważa poczucie, że te słabości bledną wobec emocjonalnej siły, tematycznej głębi i wyobraźniowego rozmachu powieści.

On the critical side, even admirers admit that Tolkien’s descriptive passages can feel heavy and “asphyxiating,” with landscape detail that occasionally slows the narrative for modern tastes. The strong moral polarization—heroes who are purely good, villains largely evil—can seem simplistic to readers who prefer more morally ambiguous characters and conflicts, and some note that this style has been so often imitated that it can feel familiar or derivative (even though Tolkien is the source). A few readers also find the structural split between storylines (Frodo/Sam vs. the rest of the Fellowship) uneven in pacing and engagement, depending on which characters they care about most. Overall, though, the consensus is that these drawbacks are minor compared to the emotional impact, thematic strength, and imaginative sweep of the book.