[Kristin Hannah] Four Winds

Zwolennicy powieści chwalą ją jako poruszającą historię przetrwania, w duchu Słowika i Wielkiej samotności. Podkreślają motyw kobiecej siły, macierzyństwa przedstawionego jako „wojownictwo” oraz skomplikowane relacje międzypokoleniowe między matkami i córkami. Dla tej grupy książka w sugestywny sposób ukazuje realia Dust Bowl i Wielkiego Kryzysu: brutalność biedy, bezdomności i wyzysku, zwłaszcza migrantów zarobkowych. Tło historyczne wydaje się im bardzo żywe; sceny burz pyłowych i życia na farmie są opisywane jako plastyczne, wręcz filmowe. Fani mówią o lekturze, która „rozrywa serce”, doprowadza do łez i zasługuje na nagrody jako wybitna powieść historyczna.

Krytycy natomiast zarzucają książce przede wszystkim skrajną, wręcz nachalną ponurość. Mają wrażenie, że autorka wrzuca do fabuły każdą możliwą tragedię, by za wszelką cenę wymusić łzy, co ostatecznie otępia zamiast poruszać. Wielu z nich uważa główną bohaterkę, Elsę, za zbyt użalającą się nad sobą, bierną i jednowymiarową – trudno im dostrzec w niej inspirującą „wojowniczkę”. Pojawiają się też zarzuty, że kreacja postaci i styl są zbyt dosłowne, a powieść opiera się na melodramacie i cierpieniu kosztem niuansów. Nawet część czytelników, którzy docenili historyczny wymiar książki, czuła się zniechęcona tym, co odbierali jako przesadę w epatowaniu nieszczęściem i uproszczone chwyty emocjonalne.

On the positive side, many praise it as an emotionally shattering survival story in the tradition of The Nightingale and The Great Alone. They highlight Hannah’s focus on women’s resilience, motherhood as a kind of warriorhood, and complex cross‑generational bonds between mothers and daughters. For these readers, the novel powerfully illuminates the Dust Bowl and Great Depression: the brutality of poverty, displacement, and exploitation, especially of migrant workers. The historical backdrop feels vivid and immersive; scenes of dust storms and farm life are often singled out as cinematic and harrowing. Fans describe the book as profoundly moving, a “heart‑ripping” read that left them in tears and worthy of awards as standout historical fiction.

On the negative side, a substantial group finds the book relentlessly, even manipulatively bleak. They feel that every conceivable tragedy is piled on in a way that seems engineered to force tears rather than arising organically from the story. For these readers, the emotional tone becomes numbing instead of cathartic. Some criticize the main character, Elsa, as excessively self‑pitying, passive, or one‑note—“a walking Eeyore”—which makes it hard to connect with her or feel inspired by her supposed strength. A few also argue that the characterization and prose are heavy‑handed and that the novel leans on melodrama and suffering at the expense of nuance. Even some who appreciated learning more about the historical period still came away frustrated by what they saw as overdone misery and simplistic emotional beats.