[Richard Osman] The Thursday Murder Club

Pozytywy:
– **Bohaterowie-seniorzy jako atut**: Wielu czytelników uwielbia fakt, że głównymi postaciami są bystrzy, pełni życia siedemdziesięciolatkowie. Dom spokojnej starości jako tło i wizja rozwiązywania zagadek z przyjaciółmi przy drinku są odbierane jako świeże i bardzo sympatyczne.
– **Ciepły, brytyjski humor**: Książkę chwali się za subtelny, „brytyjski” dowcip, lekkość i urok. Zuchwałe wybryki bohaterów i ich niezgoda na „ciche starzenie się” budzą dużą sympatię.
– **Nacisk na postaci**: Zwolennicy podkreślają, że to przede wszystkim powieść skupiona na bohaterach – Joyce i Elizabeth często są wymieniane jako wyjątkowo udane, pełnokrwiste postacie z ciekawą przeszłością.
– **Wciągająca intryga kryminalna**: Dla wielu zagadka jest pomysłowa i pełna zwrotów, szczególnie w pierwszej połowie. Niektórzy określają ją jako jedną z „najbardziej pokręconych” i najlepiej skonstruowanych, jakie czytali ostatnio.
– **Udany debiut „celebryty”**: Czytelnicy podchodzący z rezerwą do autora-telewizyjnej osobowości często przyznają, że zostali pozytywnie zaskoczeni – całość wydaje im się dopracowana, urocza i bardziej „prawdziwa”, niż się spodziewali.

Negatywy:
– **Przeładowanie postaciami**: Częsty zarzut dotyczy zbyt dużej liczby bohaterów. Część czytelników czuje się przytłoczona natłokiem imion i wątków, przez co trudno im się zaangażować emocjonalnie.
– **Poszatkowana narracja**: Liczne przeskoki między perspektywami i wątkami bywają odbierane jako chaotyczne. Dla niektórych „skakanie” narracji niszczy płynność lektury i osłabia przeżycia.
– **Nierównowaga między intrygą a obyczajowością**: To, co jedni uważają za zaletę (akcent na bohaterów), inni postrzegają jako wadę – według krytyków główna zagadka ginie wśród pobocznych historii i retrospekcji.
– **Humor nie dla każdego**: To, co wielu wydaje się ujmujące i zabawne, dla innych jest zbyt wymuszone, zbyt „dziwaczne” i przerysowane.

Podsumowując, entuzjaści widzą w tej książce ciepłą, dowcipną, „cozy” kryminalną opowieść z nietypowymi, starszymi bohaterami i sprytną intrygą. Krytycy natomiast odbierają ją jako przeładowaną, konstrukcyjnie chaotyczną i emocjonalnie rozproszoną, gdzie urok i ekscentryczność nie rekompensują ich zdaniem braku wyrazistego, skupionego prowadzenia historii.

Positive reactions highlight:
– **Endearing older protagonists**: Many readers love seeing witty, capable septuagenarians as leads. The retirement-village setting and “life goals” vibe of solving crimes with friends over drinks are repeatedly described as refreshing and aspirational.
– **Humour and warmth**: The tone is often called gently funny, understated, and quintessentially British. The banter, “sassy antics,” and refusal of the characters to fade quietly into old age are major draws.
– **Character-driven appeal**: Fans enjoy the offbeat, character-focused approach more than the procedural side. Joyce and Elizabeth, in particular, are singled out as vivid, memorable personalities with unexpected depth.
– **Entertaining mystery**: For many, the mystery is twisty and satisfying, especially in the first half. Some call it one of the “best, twistiest” crime stories they’ve read recently, praising how well it’s put together and how it keeps them guessing.
– **Surprisingly strong for a celebrity debut**: Skeptical readers report being pleasantly surprised, finding it polished, charming, and more substantial than they expected from a TV personality.

Negative reactions emphasize:
– **Too many characters, too much jumping around**: A common complaint is that the cast balloons unnecessarily. Some readers feel overwhelmed by the sheer number of names and perspectives, finding it hard to keep track or emotionally invest.
– **Fragmented narrative structure**: The frequent shifts in viewpoint and timeline can feel choppy. For some, the narrative “jumps about so much” that it breaks immersion and weakens the emotional through-line.
– **Mystery vs. character imbalance**: While fans enjoy the character focus, detractors feel the murder plot gets lost amid subplots and backstories. There’s a sense for some that the central investigation is secondary and not as tightly executed as it could be.
– **Not everyone clicks with the tone**: What many experience as charming and gently funny comes across to some as contrived, overly quirky, or trying too hard to be whimsical.

Overall, admirers see it as a warm, witty, character-rich cozy crime novel with a distinctive older cast and a clever mystery. Detractors find it overstuffed, structurally messy, and emotionally diffuse, with charm and quirk unable to compensate for what they view as weak focus and overcrowded storytelling.