[H. G. Wells] Island of Doctor Moreau

Z drugiej strony, niektórzy są rozczarowani „nauką” w powieści: zamiast genetyki mamy tu w istocie fantastyczną chirurgię, co sprawia, że założenia eksperymentów wydają się anachroniczne i mało wiarygodne. Brak sensownego wyjaśnienia, jak sama wiwisekcja może stworzyć mówiące, quasi‑ludzkie istoty, dla części odbiorców jest irytujący – obrzydza, ale nie satysfakcjonuje intelektualnie. Fabuła jest prosta i dość liniowa; czytelnicy oczekujący pogłębionych portretów psychologicznych, rozbudowanej debaty naukowej czy bardziej złożonego finału historii Moreau mogą czuć niedosyt i pewną „szkolną” prostotę konstrukcji. Kilku zwraca uwagę, że styl wiktoriański, tempo narracji i moralizatorski ton mogą się dziś wydać staroświeckie. Ogólnie jednak, nawet krytyczni odbiorcy uznają tę nowelę za ważne, wciąż aktualne i mocno niepokojące studium okrucieństwa, eksperymentu i różnicy między człowiekiem a zwierzęciem.

On the negative side, some readers are disappointed that the “science” is basically nonsensical surgery rather than anything resembling real genetics, which can make the premise feel dated or implausible. The lack of scientific explanation for how vivisection alone could produce talking, quasi‑human creatures is a sticking point for a few, who find the method gross but not intellectually satisfying. The narrative is also quite straightforward and plot‑driven; those expecting deeper character development, extended scientific debate, or a more complex ending for Moreau himself may feel it’s too simple or abrupt. A few note that its Victorian style and pacing, and the moralizing tone, might feel old‑fashioned. Overall, though, even critical readers tend to see it as an important, unsettling, and still‑relevant exploration of cruelty, experimentation, and what separates humans from animals.