[Neil Gaiman] Anansi Boys

Zastrzeżenia dotyczą głównie konstrukcji i spójności. Wielu czytelników odczuwa wyraźne pęknięcie między realistyczną, „codzienną” pierwszą połową a bardziej baśniowo‑magiczną drugą – przejście między tymi rejestrami bywa odbierane jako zbyt gwałtowne lub niedopracowane, jakby to były dwie trochę różne książki zszyte razem. Pojawia się też zarzut, że fabuła pod koniec robi się „rozmyta”: stawki i logika wydarzeń tracą ostrość, a rozwiązanie konfliktów jest zbyt wygodne i mniej przekonujące niż w najlepszych utworach Gaimana. Niektórzy mówią wręcz, że druga część sprawia wrażenie nieco sztucznie skonstruowanej, przez co całość nie osiąga pełnego „odlotu”, którego się po autorze spodziewają. Ogólny obraz jest jednak pozytywny: to dobra, bardzo zabawna książka z ciekawym ujęciem rasy i mitu, obciążona jednak pewnymi problemami strukturalnymi i nie w pełni satysfakcjonującym finałem.

On the negative side, even sympathetic readers point to structural and tonal issues. Several feel there is a noticeable disconnect between the realistic, contemporary first half and the more overtly magical second half; the transition can seem abrupt or underdeveloped, as if the novel were two slightly mismatched modes stitched together. Some also criticize the latter part of the book for becoming “wishy‑washy”: the plot and stakes feel less focused, the internal logic less tight, and the resolution a bit too convenient or loosely handled compared to Gaiman’s best work. A few readers describe the second half as somewhat constructed or less organically coherent, suggesting the book never fully “lifts off” in the way his strongest novels do. Overall, the consensus is that it’s a good, very enjoyable novel with standout humour and an interesting treatment of race and myth, but not without structural weaknesses and a somewhat softer, less satisfying ending.