[Paul Auster] 4 3 2 1

Z drugiej strony wielu odbiorców uważa, że wykonanie nie dorasta do znakomitego pomysłu. Książka jest często opisywana jako męcząco długa i przeładowana, do tego stopnia, że niektórzy musieli się „zmuszać” do doczytania końcówki. Krytycy twierdzą, że Auster nie wykorzystuje w pełni filozoficznego potencjału równoległych życiorysów: kwestie relacji między życiem wewnętrznym i zewnętrznym czy między losem a wyborem pozostają w ich odczuciu niedopracowane lub potraktowane zbyt konwencjonalnie. Dla części czytelników powieść jest przegadana, momentami jałowa, pozbawiona oczekiwanej postmodernistycznej lekkości i zabawy formą, zwłaszcza w porównaniu z Życiem po życiu Kate Atkinson, które wydaje im się bardziej płynne, pomysłowe i emocjonalnie poruszające. W efekcie książkę często postrzega się jako ambitną i inteligentną, ale nierówną, w której świetny koncept przewyższa satysfakcję z samej lektury.

On the negative side, several readers feel the execution does not live up to the concept. The book’s length and density are often described as exhausting, even to the point of having to “force” the final pages. Critics argue that Auster does not fully exploit the philosophical possibilities of parallel lives: questions about inner versus outer life, fate versus choice, and existential probability are raised by the premise but, for them, left underdeveloped or treated in a disappointingly conventional way. Some see the novel as self‑indulgent, structurally heavy, and lacking the playful postmodern energy they expected from Auster, especially when compared to other multi‑life novels like Kate Atkinson’s Life After Life, which they find more fluid, inventive, and emotionally engaging. Overall, the book is widely recognized as ambitious and intelligent, but many feel its conceptual brilliance is undermined by uneven pacing, repetitiveness, and a sense that the idea outshines the actual reading experience.