[A. M. Homes] May We Be Forgiven

Zalety:
– Pierwsze 200–300 stron jest niemal jednogłośnie chwalone jako „genialne”, „szalone, szybkie, czarnokomediowe”. Wielu czytelników śmiało się na głos z brutalnego humoru i surrealistycznych dialogów.
– Początkowy obraz dysfunkcyjnej rodziny, nieporadnego narratora żyjącego w cieniu agresywnego brata oraz lawiny katastrof (morderstwo, romanse, rozpad rodziny) odbierany jest jako odważny, energetyczny i bardzo wciągający.
– Część osób docenia też ogólny łuk fabularny: od katastrofy ku refleksji i poszukiwaniu sensu, łączący bardzo mroczne, komiczne sceny z prawdziwym smutkiem i przemianą bohaterów.
– Styl Homes jest wysoko oceniany: żywy, dowcipny, napędzający akcję tak, że 500 stron „przelatuje” mimo objętości.

Wady:
– Najczęstszy zarzut dotyczy drugiej połowy: wielu uważa, że książka „się rozłazi” albo „przeskakuje rekina” po znakomitym początku. Zwrot w stronę coraz bardziej przerysowanej satyry (np. wątek sprywatyzowanego więzienia, służb specjalnych) wydaje się części czytelników zbyt głupiutki, niepoważny i niepasujący tonem.
– Wątek odkupienia/uzdrowienia pod koniec jest dla wielu niewiarygodny i zbyt ugrzeczniony: konflikty rozwiązują się zbyt gładko, postaci nagle stają się bardzo sympatyczne, a finał bywa określany jako zbyt wygodny i cukierkowy w porównaniu z ostrą, mroczną pierwszą częścią.
– Struktura powieści bywa oceniana jako nierówna i „rozlazła”: pełno w niej świetnych epizodów, ale słabsza jest spójność całości, zwłaszcza gdy pojawia się coraz więcej dziwacznych postaci i wątków.
– Pojawia się też ostra krytyka za stereotypowe przedstawienia rasowe i etniczne: obecność „magical negro”, karykaturalnych chińsko‑amerykańskich właścicieli knajpki mówiących „uroczym” łamanym angielskim, korporacyjnej ex‑żony „odpowiedzialnej za Azję” oraz zlanie różnych azjatyckich tożsamości w obraz rodziny prowadzącej delikatesy. Dla części czytelników znacząco to obniża ocenę książki.
– W efekcie wielu odbiorców kończy lekturę z mieszanymi uczuciami: doceniają siłę, humor i pierwszą połowę, ale czują, że potencjał znakomitej powieści został osłabiony przez przesadę drugiej części i problematyczne stereotypy.

Pros:
– The opening 200–300 pages are widely praised as “brilliant,” “fast‑paced,” and “pure diamond black comedy.” Many found themselves laughing out loud at the savage, surreal humour and razor‑sharp dialogue.
– The early sections’ portrait of a dysfunctional family, a hapless narrator overshadowed by his bullying brother, and the ensuing chain of disasters (murder, affairs, collapse of a family structure) is seen as bold, energetic, and compelling.
– Some readers appreciate the overall arc from catastrophe toward reflection and a search for meaning, noting that the book balances hilarious, dark set‑pieces with genuine sadness and emotional transformation.
– Homes’s prose style is admired: vivid, witty, and propulsive enough that a 500‑page novel can “breeze by” despite its length.

Cons:
– A very common complaint is that the novel “falls apart” or “jumps the shark” in the second half. After a superb start, the turn toward broader, more outrageous satire (e.g. plotlines involving privatised prisons and espionage) strikes some as silly, over‑the‑top, and tonally off.
– The redemption/“healing” arc late in the book feels unconvincing or too neat to many readers: conflicts resolve tidily, characters become improbably nice, and the ending is described as overly convenient and saccharine compared to the savage brilliance of the beginning.
– Some feel the structure is baggy and uneven—a “flawed but often brilliant sprawl”—with strong episodes but weak cohesion, especially as the narrative piles on more eccentric characters and subplots.
– There is pointed criticism of racial and ethnic stereotyping: the “magical negro” trope, caricatured Chinese‑American take‑out owners with cutesy broken English, a vaguely sketched “runs Asia” corporate ex‑wife, and conflated Asian identities around a deli‑owning family. For at least some readers, these elements seriously undercut their admiration for the novel.
– Overall, many end up with mixed feelings: they “rooted for” the book early on and still acknowledge its power and humour, but feel that an initially great novel is undermined by its later excesses and representational blind spots.