[Charles Dickens] A Tale of Two Cities

Z drugiej strony wielu odbiorców narzeka na trudny styl: zdania są bardzo długie i zawiłe, język przegadany, a początek może wydawać się powolny i gęsty. Część krytyków uważa, że Dickens powtarza tu swoje sprawdzone chwyty fabularne i typy postaci, opierając się na „działającym schemacie” melodramatu i zbiegów okoliczności, co naciąga wiarygodność i osłabia logikę wewnętrzną. W porównaniu z innymi jego powieściami, niektórzy widzą w *Opowieści o dwóch miastach* dzieło silne tematycznie, ale mniej spójne, z bardziej sztucznie skonstruowaną intrygą i mniej subtelnym rozwojem postaci. Ogólnie panuje zgoda, że to powieść emocjonalnie poruszająca i bogata znaczeniowo, lecz stylistycznie wymagająca i dla części czytelników zbyt „skonstruowana”.

On the negative side, some readers find the prose difficult to get into: sentences are long and convoluted, the style feels wordy or overwrought, and the opening sections can seem slow and dense. A number of critics argue that Dickens recycles familiar plot devices and character types, relying on a “running system” of melodrama and coincidence that can strain plausibility and weaken internal logic. Compared to his other works, some see this novel as thematically strong but less coherent, with contrived plotting and less nuanced development. Overall, the consensus is that it is emotionally powerful and thematically rich, but stylistically demanding and, for some, overly constructed.