[Alistair Horne] The lonely leader

Zalety:
– Równowaga i obiektywizm: Wielu odbiorców docenia, że Horne (wspólnie z synem Marszałka, Davidem) nie tworzy ani pomnika, ani aktu oskarżenia. Pokazuje zarówno wady, jak i zalety – po latach krytyki jego charakteru i taktyki książka podkreśla także jego fachowość jako dowódcy, szkoleniowca i motywatora żołnierzy.
– Wgląd w osobowość: Czytelnicy mają poczucie, że lepiej rozumieją „dziwność” Montgomery’ego: narcystycznego, chwilami ordynarnego i nieprzyjemnego, a jednocześnie potrafiącego budzić lojalność wśród oficerów sztabowych. Silne wrażenie robi kontrast między jego bliskimi relacjami z młodymi oficerami łącznikowymi a chłodem wobec własnej rodziny.
– Analiza militarna i kontekst: Chwalone jest wyjaśnienie rzeczywistej roli Montgomery’ego w późniejszych fazach wojny (szczególnie 1944–45: Normandia, kampania w Europie Zachodniej). Książka porządkuje wiedzę osób, które kojarzyły go głównie z Afryką Północną i mgliście z inwazją na Francję.
– Przystępność: Kilku czytelników uznaje książkę za „doskonałą lekturę”, momentami wręcz „nie do odłożenia”, zwłaszcza dla osób już zainteresowanych dowodzeniem w II wojnie światowej.

Wady:
– Ograniczona grupa docelowa: Jeden z recenzentów wprost stwierdza, że jeśli ktoś nie jest szczególnie zainteresowany samą postacią Montgomery’ego, książkę można sobie darować. Dla bardziej „ogólnych” miłośników historii wojny może być zbyt wyspecjalizowana.
– Selektywny zakres: Podkreśla się koncentrację na latach 1944–45, co może rozczarować czytelników oczekujących pełnej, rozbudowanej biografii wojskowej lub głębszego omówienia kampanii pustynnej.
– Odbiór tonu: Choć autora uważa się za sprawiedliwego, część czytelników reaguje bardzo entuzjastycznie wobec samego Montgomery’ego. Dla osób krytyczniej nastawionych do jego osoby i roli wśród alianckich dowódców ten entuzjazm może wydawać się przesadny.

Podsumowując: pasjonaci II wojny światowej oraz ci, których ciekawi złożona osobowość Montgomery’ego, zwykle oceniają książkę bardzo wysoko; dla szerszej publiczności jest to raczej wartościowe, ale niekoniecznie obowiązkowe uzupełnienie wiedzy.

Positives:
– Balance and fairness: Many appreciate that Horne (with David Montgomery) neither idolises nor demolishes Monty, but shows both his strengths and flaws. Reviewers who’ve read other, more hostile accounts feel this book restores perspective by acknowledging his talents as a commander, trainer and motivator of men.
– Insight into character: Readers feel they come away with a much clearer sense of Montgomery as a “peculiar”, narcissistic, sometimes obnoxious and rude man who nonetheless inspired loyalty among his staff and soldiers. The contrast between his close bonds with young liaison officers and his coldness toward his own family particularly stands out.
– Military analysis and context: The book is praised for clarifying Montgomery’s role in the later stages of WWII (especially from 1944 onward: Normandy, the Northwest Europe campaign). It helps readers who only had a vague sense of “Monty in the desert and then somewhere in France” understand his operational importance and limitations.
– Readability: Several reviewers call it “an excellent read” and even “unputdownable” in places, especially for those already interested in WWII leadership and operations.

Negatives:
– Niche appeal: One reviewer explicitly notes that unless a reader is already quite interested in Montgomery himself, the book is skippable. The focus on his personality and specific campaigns may feel too narrow for casual WWII readers.
– Emphasis and selectivity: The book is seen as concentrating heavily on his 1944–45 operations, so those wanting an exhaustive, cradle‑to‑grave military biography or more on the desert campaigns may find it incomplete.
– Tone and hero‑worship (from some readers): While the author is generally considered fair, a few reader reactions lean into strong pro‑Monty sentiment, which might suggest that those already inclined to admire him find their views reinforced. Readers who dislike Montgomery’s personality or dispute his primacy among Allied commanders might see the more laudatory interpretations as overgenerous.

Overall, readers who are already engaged with WWII history and curious about Montgomery’s complex personality and leadership tend to rate the book highly; more general readers may find it informative but not essential.