[Arthur Conan Doyle] The Hound of the Baskervilles

Zastrzeżenia dotyczą głównie elementu grozy: współczesnym czytelnikom trudno czasem przestraszyć się „demonicznym psem”, co osłabia powagę klątwy i horroru, które dawniej mogły działać silniej. Dla części odbiorców ton i niektóre rozwiązania fabularne trącą myszką, a konstrukcja opowieści – z ograniczoną obecnością Holmesa i większym naciskiem na samodzielne dochodzenie Watsona – nie każdemu odpowiada, zwłaszcza jeśli ktoś oczekuje, że Holmes będzie stale w centrum wydarzeń. W porównaniu ze współczesnymi thrillerami tempo bywa odbierane jako raczej miarowe niż nieustannie nerwowe. Mimo tych uwag, ogólny odbiór pozostaje bardzo pozytywny: to klasyczna, nastrojowa i wciąż atrakcyjna lektura, która broni się klimatem i konstrukcją zagadki.

On the critical side, some modern readers find the core horror element—a giant demonic dog—hard to take seriously, which can undercut the intended terror and make the “curse” feel less scary than it might have seemed to earlier audiences. The tone can occasionally feel a bit dated, and the structure—Holmes partially offstage while Watson investigates—doesn’t satisfy everyone, especially those who prefer Holmes constantly in the spotlight. A few note that, compared with faster, more twist-heavy contemporary thrillers, the book’s pacing can feel measured rather than relentlessly tense. Overall, though, even readers with reservations tend to see it as a highly entertaining, atmospheric classic with enduring charm.