[Avni Doshi] Burnt Sugar

Jednocześnie wielu czytelników reaguje bardzo negatywnie, część w ogóle nie kończy książki. Najczęstsze zarzuty to nadmiar drastycznych, fizjologicznych opisów (wydzieliny, ekskrementy, rozkład, umierające zwierzęta, brud), które uchodzą za zbędne, wręcz obrzydliwe i słabo uzasadnione fabularnie. Wiele osób krytykuje również powtarzające się, niekiedy kazirodcze fantazje seksualne – odbierane bardziej jako tani szok niż pogłębiona analiza psychiki. Pojawiają się uwagi, że poboczne postaci i wątki są chaotyczne i służą głównie dokładaniu kolejnych “obrzydliwości” czy scen seksu. Część czytelników uważa bohaterów za karykaturalnych, emocje za sztucznie podkręcone i żrące, a obraz Indii i zachodnich hippisów – schematyczny. Niektórzy czują się zawiedzeni nominacją do Bookera i oceniają powieść jako ostatecznie nijaką, bez naprawdę porywającego głosu narracyjnego, zwłaszcza na tle innych książek o relacjach matek i córek.

However, a substantial number of readers are strongly negative, with several DNFing the novel. Common complaints include: an overreliance on graphic, often grotesque imagery (body fluids, excrement, decay, dying animals, filth), which many feel is gratuitous and not clearly relevant to the story; repeated sexual content that some find disturbing or sensationalist (especially incestuous fantasies), described as off‑putting rather than insightful; and a sense that random characters and incidents appear mainly to add more sexual or disgusting detail. Some readers also find the characters caricatured, the emotional tone forced and caustic instead of genuinely complex, and the depiction of India and of “hippies” flat or stereotyped. A few felt misled by the Booker Prize shortlisting and judged the book as ultimately unmemorable or lacking a truly compelling narrative voice, especially when compared to other literary fiction about mother–daughter bonds.