[Carolyn Webster-Stratton] The incredible years

Zarzuty dotyczą głównie bardzo kategorycznego, „wiem lepiej” tonu: autorka często mówi rodzicom dokładnie, co mają robić, nie podając wystarczająco dużo uzasadnień ani przekonujących dowodów. Przez to część wskazówek wydaje się po prostu „zdrowym rozsądkiem”, a inne – wręcz sprzeczne z intuicją (np. podejście do „skarżenia się” dzieci). Tam, gdzie rady pokrywają się z poglądami czytelnika, książka bywa pomocnym przypomnieniem, by stosować je konsekwentniej; tam, gdzie się z nimi rozmija, brak wyjaśnień utrudnia zmianę zdania. Ogólnie odbierana jest jako bardzo użyteczny, szczegółowy zestaw narzędzi wychowawczych, który jednak może rozczarować osoby oczekujące głębszego omówienia „dlaczego”, a nie tylko „jak”.

Criticisms focus on the book’s prescriptive and opinionated tone: it often tells parents exactly what to do without offering enough reasoning or accessible evidence, which can make some recommendations feel arbitrary or at odds with readers’ own common sense. Where advice aligns with readers’ existing views, it can still be a useful reminder to apply those ideas more consistently, but when it conflicts (e.g., guidance on discouraging tattling), the lack of explanation leaves skeptical readers unconvinced. Overall, it’s viewed as a very detailed, practical toolkit, but one that may frustrate those who want more discussion of the “why,” not just the “how.”