[Sosuke Natsukawa] Cat Who Saved Books

Z drugiej strony część czytelników uważa, że książka jest zbyt ckliwa, idealistyczna i moralizatorska: przesłanie o „prawdziwym” czytaniu i właściwym stosunku do książek bywa odbierane jako nachalne, a nastoletni bohater w roli samozwańczego autorytetu od lektury – jako irytujący i pozbawiony uroku. Często pojawia się też rozczarowanie tytułem: wielu spodziewało się, że kot Tygrys będzie centralną, bohaterską postacią, tymczasem jest on raczej przewodnikiem do kolejnych wymiarów, bywa opryskliwy i ma ograniczoną rolę fabularną. Zapowiadane „niebezpieczne” misje nie wydają się szczególnie groźne ani emocjonujące, przez co stawka wydarzeń jest odczuwana jako niska. W efekcie czytelnicy szukający spokojnej, refleksyjnej przypowieści o miłości do książek są zazwyczaj usatysfakcjonowani, natomiast ci oczekujący bardziej dynamicznej fabuły, sympatyczniejszego kota lub mniejszej dawki dydaktyzmu – często czują niedosyt.

On the negative side, a number of readers find the book overly sentimental, idealistic, or didactic, feeling that its “lessons” about proper reading habits and the value of books are delivered too bluntly or self-righteously. The main character’s role as a kind of teenage authority on “true” reading strikes some as charmless or even annoying. Expectations set by the title are another common complaint: cat lovers anticipate a bigger, more heroic role for Tiger, but instead find him intermittently present, sometimes abrasive, and not especially likeable; his function is often just to escort Rintaro into each new dimension and then step back. The supposed “danger” of the missions rarely feels convincing or tense, which makes the fantasy stakes seem low. Overall, readers who love contemplative, bookish fables tend to respond warmly, while those looking for a more dynamic plot, a more endearing cat, or less moralizing about reading often come away underwhelmed.