[Danny Dorling] Shattered Nation

Po stronie plusów często chwali się moralną stanowczość i „wściekły” ton książki jako adekwatne do opisywanego kryzysu. Osoby znające wcześniejsze prace Dorlinga widzą tu mocny, oparty na danych przegląd tego, jak Wielka Brytania od lat 80. odchyla się od porównywalnych krajów europejskich – zwłaszcza pod względem nierówności, prywatyzacji, polityki socjalnej i mieszkalnictwa. Recenzenci podkreślają umiejętne łączenie statystyk, porównań historycznych i obrazowych anegdot (np. rozrost banków żywności, sposób ścigania „oszustw” zasiłkowych vs. unikania podatków, czy samobójczy charakter Brexitu), które obnażają porażki brytyjskiego państwa. Część czytelników docenia też, że choć nie jest to systematyczne dzieło z zakresu ekonomii politycznej, książka obejmuje większość kluczowych problemów dotykających zwykłych Brytyjczyków; jego wyraźnie lewicowe stanowisko i sympatia dla wielu elementów projektu Corbyna są dla nich jasne i odświeżające.

Po stronie minusów wielu zarzuca książce słabą konstrukcję i niewystarczającą głębię analizy. Często określa się ją jako chaotyczną, powtarzalną lub niespójną – bardziej jak luźno zebrany zestaw faktów i argumentów niż ściśle poprowadzoną tezę. Niektórzy czytelnicy mają wrażenie, że chwilami jest to po prostu emocjonalny wywód, w którym podaje się ogromną liczbę danych, ale brakuje ich głębszego opracowania; niemal całkowity brak tabel i wykresów uznaje się za zmarnowaną szansę w tak „statystycznej” książce. Inni uważają, że obraz Europy jest zbyt różowy i anachroniczny, pomijający wzrost skrajnej prawicy, a globalna perspektywa autora (np. w kwestii kryzysu klimatycznego) – nadmiernie optymistyczna. Krytycznie oceniana jest też jego wizja zmiany politycznej: mocne akcentowanie głosowania jako drogi do poprawy zderza się z wcześniejszym, przekonującym opisem strukturalnie niedemokratycznego systemu brytyjskiego. Ogólnie książka odbierana jest jako zaangażowany, pouczający przegląd, ale nie tak rygorystyczna, systematyczna i dobrze uporządkowana analiza, jakiej część czytelników oczekiwała.

On the positive side, many praise the book’s moral urgency and “angry” tone as appropriate to the subject matter. Long‑time followers of Dorling’s work see it as a hard‑hitting, evidence‑based overview of how the UK has diverged from comparable European countries since the 1980s, especially in terms of inequality, privatisation, welfare policy, and housing. Reviewers highlight his effective use of statistics, historical comparison and vivid anecdotes (for example, the rise of food banks, the treatment of benefit “fraud” versus tax evasion, and the self‑harm of Brexit) to expose the failures of the British state. Some appreciate that, although it is not a formal work of political economy, it still manages to cover most of the key issues affecting ordinary Britons, and they find his broadly left‑wing stance and implicit sympathy for Corbyn‑era policies both clear and refreshing.

On the negative side, several readers criticise the book’s structure and analytical depth. It is often described as scattergun, repetitive, or disorganised—more like a loosely assembled set of facts and arguments than a tightly argued thesis. Some feel it reads at times as a rant, with too many statistics presented and too little deeper analysis or synthesis; the almost complete absence of tables and graphs is seen as a missed opportunity, given how data‑heavy the text is. Others argue that Dorling’s view of Europe is overly optimistic and dated, glossing over the rise of the far right, and that his global outlook (for example on the climate crisis) is too sanguine. His account of political change is also judged weak or naïve by some: he stresses voting as the route to improvement while earlier highlighting how undemocratic and structurally skewed the UK’s political system is. Overall, readers find it an impassioned and informative overview, but not the rigorous, systematic or tightly structured analysis some had hoped for.