[Deborah Garrison] A working girl can’t win

Z drugiej strony wielu odbiorców uważa, że tom bardzo się zestarzał. Realiów biurowych sprzed #MeToo nie da się dziś czytać bez zażenowania; jedna była entuzjastka żałuje, że wróciła do tej książki, bo zniszczyło to jej dobre wspomnienia. Krytycy zarzucają wierszom egocentryzm, powierzchowność i słabe wykonanie formalne. Styl bywa porównywany do „Sex w wielkim mieście” pozbawionego seksu, humoru i głębi, a także do rozwodnionego Billy’ego Collinsa: teksty łatwe w odbiorze, ale mało zapadające w pamięć. Zwolennicy cenią więc przystępność, rozpoznawalność doświadczeń i kobiecą optykę, przeciwnicy – widzą w tym tomie raczej błahą, przestarzałą i technicznie przeciętną poezję.

On the other hand, several readers now find the book dated and shallow. Its late‑’90s/’80s corporate and media milieu feels cringeworthy in a post‑#MeToo era, and one former admirer regrets rereading it because it spoiled a fond memory. Critics describe the poems as self‑indulgent, thinly written, and stylistically closer to light, anecdotal “Sex and the City”‑type vignettes—without the sex, humor, or depth. The language is sometimes likened to a watered‑down Billy Collins: readable but not especially memorable. Overall, fans value its immediacy, relatability, and unapologetically feminine subject matter; detractors see it as trivial, dated, and technically unimpressive.