[Dr. David Wilson] My Life with Murderers

Po stronie plusów często podkreśla się ogromne doświadczenie zawodowe Wilsona: lata pracy jako naczelnik więzienia, a potem badacz akademicki nadają książce wiarygodność i mocne, oparte na dowodach oraz psychologii ofiar i sprawców podejście. Wielu czytelników docenia, że autor unika sensacji i „showmaństwa”, co odróżnia go od niektórych amerykańskich autorów true crime. Układ tematyczny – rozdziały poświęcone różnym typom zabójców (domowe, na zlecenie, seryjne, „spree” itd.) – uznawany jest za przejrzysty i edukacyjny; część odbiorców twierdzi, że pomógł im lepiej zrozumieć „przyczyny przestępczości” i zróżnicowanie morderców. Fani jego programów telewizyjnych cieszą się z kulis kariery i obecności głośnych brytyjskich spraw (Dennis Nilsen, Dunblane, Ipswich, Derek Bird). Ton książki oceniany jest jako wyważony i odpowiedzialny, a nie żerujący na makabrze; doceniono też listę dalszej lektury na końcu.

Z drugiej strony spora grupa czytelników – szczególnie tych, którzy od dawna czytają książki o mordercach, psychologii sądowej czy kryminologii – czuje się rozczarowana. Ich zdaniem, mimo szczegółowości i szerokiego zakresu, książka wnosi niewiele naprawdę nowych spostrzeżeń na tle innych pozycji o zabójcach; dla „wyrobionego” odbiorcy trudno w niej znaleźć coś oryginalnego czy zapadającego w pamięć. Stylistycznie bywa określana jako mdła i pozbawiona wyrazistości: rzeczowe omówienie głośnych spraw wydaje się płaskie, jak „katalog tapet” – poprawne, ale bez barwności, humoru, mocnych anegdot czy charakterystycznego głosu autora. Wątek autobiograficzny niektórym wydaje się z kolei zbyt skoncentrowany na karierze Wilsona i jej „imponującym” przebiegu, a za mało na nowych, pogłębionych wglądach w psychikę sprawców. W sumie: dla początkujących w temacie to często lektura fascynująca i autorytatywna, dla zaawansowanych – solidna, lecz mało odkrywcza i emocjonalnie dość letnia.

On the positive side, many praise Wilson’s deep professional experience: his years as a prison governor and later as an academic give the book credibility and a strong evidence‑based, psychologically grounded approach. Several reviewers welcome his emphasis on careful analysis over sensationalism or “showmanship,” especially in contrast to some American true‑crime writers. The thematic structure—chapters on different types of killers (domestic, contract, spree, serial, etc.)—is seen as clear and educational, and some readers say it helped them better understand the “causes of crime” and the variety of murderers. Fans of his TV work enjoy seeing how his career developed and appreciate the inclusion of well‑known British cases (e.g., Dennis Nilsen, Dunblane, Ipswich, Derek Bird). The tone is generally judged as sensible, measured and responsible rather than lurid, and one reader values the suggested further reading at the end.

However, a significant group of readers—especially those who already read a lot of criminology or true crime—find the book underwhelming. They argue that, although it is detailed and comprehensive, it offers few genuinely new insights compared with other works on murderers; for seasoned readers, nothing particularly original or memorable stands out. Stylistically, some describe the prose as bland and colourless: the matter‑of‑fact treatment of notorious cases feels flat, almost like “wallpaper catalogue” writing—competent but lacking in vividness, humour, striking anecdotes, or strong authorial voice. The memoir element is also seen by some as self‑congratulatory or focused on Wilson’s career trajectory rather than delivering fresh psychological depth. Overall, newcomers to the subject tend to find it fascinating and authoritative, while more experienced true‑crime readers often regard it as solid but forgettable and emotionally muted.