[David Sedaris] Dress Your Family in Corduroy and Denim

Z drugiej strony nawet fani ostrzegają, że Sedaris „nie jest dla wszystkich”. Jego humor często sięga po czarną komedię, wulgarność i tematy tabu; czytelnicy nastawieni na lekką, podnoszącą na duchu satyrę mogą być zszokowani ponurymi czy depresyjnymi tonami. Część odbiorców zamiast śmiechu reaguje raczej oburzeniem czy smutkiem wobec opisywanych „dennych” zachowań i wątpliwej moralności. Pojawia się też pewien dyskomfort – nawet u wielbicieli – dotyczący tego, na ile teksty są wierne faktom, a na ile podkoloryzowane, oraz na ile fair jest ciągłe wykorzystywanie prywatności rodziny jako „materiału literackiego”; Sedaris sam ten problem w książce sygnalizuje. Ogólny wniosek: to znakomita pozycja dla czytelników lubiących mroczny, wyznaniowy humor rodzinny, ale warto ją polecać ostrożnie, jasno zaznaczając jej emocjonalną szorstkość i etyczne szarości.

On the negative side, even admirers caution that Sedaris is “not for everyone.” The humor frequently leans into black comedy, coarse or taboo topics, and “bottom‑feeder” behavior; readers expecting light, feel‑good humor can be taken aback by the bleak or depressing undercurrents. Some find the moral landscape troubling rather than funny and react with “Oh how awful!” rather than laughter. There’s also an unease, even among fans, about how much of what he writes is strictly true versus exaggerated, and about the ethics of mining his family’s private lives for material—an issue Sedaris himself acknowledges within the text. Overall, the consensus is that this collection is a gem for those who appreciate dark, confessional, family‑centric humor, but it should be recommended selectively, with its emotional harshness and ethical gray areas clearly flagged.