[E. T. A. Hoffmann] The Sandman, The Nutcracker, and Other Dark Fairy Tales

Jednocześnie sporo osób podkreśla nierówny poziom zbioru: obok historii znakomitych pojawiają się teksty przeciętne, choć nadal „dość przyjemne” w lekturze. Współczesnych czytelników mocno uwierają powracające motywy kazirodztwa, pedofilii i pożądliwych, dużo starszych mężczyzn zafiksowanych na bardzo młodych, często „córkowatych” bohaterkach, a także skłonność do mizoginicznych uwag. Nawet ci, którzy doceniają kunszt Hoffmanna i próbują widzieć go w realiach epoki, nadal uważają te elementy za niepokojące i trudne do zaakceptowania dziś. „Dziadek do orzechów” bywa oceniany jako najsłabszy w porównaniu z „Piaskunem”, choć docenia się jego znacznie mroczniejszy charakter niż w dziecięcej wersji. Ogólnie tom uchodzi za ważny, choć miejscami odpychający klasyk: obowiązkowy ze względu na swoje najwyższe loty, zwłaszcza „Piaskuna”, ale nie stanowi łatwej ani jednoznacznie przyjemnej lektury.

At the same time, several readers feel that the quality across the collection is inconsistent: some tales are described as brilliant, others as mediocre but still enjoyable. Modern readers also flag serious discomfort with recurring motifs such as incest, paedophilia, and predatory older men fixated on much younger, often “daughter‑like” women, as well as a tendency toward misogynistic remarks. Even those who admire Hoffmann’s artistry and try to place him in his historical context still find these elements disturbing and difficult to digest for 21st‑century sensibilities. “The Nutcracker” in particular is often judged weaker than “The Sandman,” though still appreciated for its darker, more unsettling tone than the familiar family‑friendly version. Overall, the volume is seen as an important, if troubling, classic: essential for its high points, especially “The Sandman,” but not an easy or uniformly pleasant read.