[Lynne Truss] Eats, Shoots & Leaves

Z drugiej strony część odbiorców uważa, że ton bywa zbyt mentorski, wyższościowy i pisany głównie „dla swoich” – ludzi już zirytowanych upadkiem standardów językowych. Silnie normatywne, „zero‑tolerancyjne” podejście do błędów może wydawać się wąskie, anachroniczne, a dla osób bardziej liberalnych językowo – po prostu męczące. Niektórzy narzekają też, że książka to bardziej zbiór dowcipnych tyrad niż uporządkowany podręcznik: daje rozrywkę i trochę ciekawostek historycznych, ale nie zawsze oferuje systematyczne wyjaśnienia dla początkujących. Część amerykańskich czytelników odczuwa lekki dyskomfort, że normy brytyjskie nie zostały dostosowane do realiów USA, co może wprowadzać zamieszanie. Ogólnie zwolennicy widzą w niej czarującą, dowcipną apologię interpunkcji dla podobnych sobie maniaków; krytycy – błyskotliwy, lecz chwilami zarozumiały pamflet, który bardziej utwierdza przekonanych niż realnie uczy.

On the negative side, some readers feel the tone can become too smug, hectoring, or self‑congratulatory, as if written mainly for people who already agree and want their irritation at “declining standards” confirmed. The book’s prescriptivism and “zero tolerance” stance can come off as narrow or old‑fashioned to those more relaxed about language change, and some note that it offers limited practical guidance for readers who want systematic instruction rather than entertaining complaint. A few American readers in particular are mildly frustrated that the book doesn’t adjust for US usage, which can cause confusion over what counts as “correct.” Overall, fans see it as a charming, funny celebration of punctuation for like‑minded obsessives; detractors see a clever but somewhat self‑satisfied rant that preaches to the choir more than it teaches newcomers.