[Eben Alexander] Map of Heaven

Krytycy natomiast, zwłaszcza ci, którym podobał się wcześniejszy *Dowód na niebo*, odbierają tę książkę jako rozczarowanie: znacznie bardziej abstrakcyjną, filozoficzną i zdecydowanie mniej narracyjną. Osoby szukające przede wszystkim barwnych opowieści o życiu po śmierci i konkretnych relacji NDE często uznają ją za suchą, teoretyczną, wręcz „nudną”. Pojawia się też zarzut nielogicznych przeskoków: autor przytacza cytaty lub fakty naukowe, po czym wyciąga z nich wnioski duchowe, które dla części czytelników nie wynikają jasno z przytoczonego materiału. Rozczarowuje również brak praktycznych wskazówek—np. zapowiadany aneks o medytacji ogranicza się do ogólników o roli dźwięku, bez konkretnych metod. W efekcie jedni widzą w książce pogłębioną, synkretyczną refleksję o zaświatach, inni—chaotycznie zbudowaną, słabo uargumentowaną i mniej wciągającą kontynuację bestsellera.

On the negative side, some readers who loved *Proof of Heaven* feel this follow‑up is a letdown: more abstract, more philosophical, and much less narrative or experiential. Those looking primarily for vivid afterlife stories or NDE case histories often find this book dry, overly theoretical, and even “dull.” Others criticize Alexander’s argumentation style: they feel he frequently cites scientific facts or historical references and then makes logical leaps to spiritual conclusions that aren’t clearly supported by the evidence he presents. There is also disappointment with unfulfilled promises of practical guidance—such as an appendix on reaching higher states through meditation that remains vague and nonspecific (e.g., stressing the importance of sound without giving concrete techniques). Overall, supporters value its depth and integrative vision; detractors find it poorly argued, loosely structured, and far less engaging than his first book.