[Edward S. Herman] Manufacturing Consent

Z drugiej strony część odbiorców ma zastrzeżenia do jej jednostronności i silnie lewicowej optyki. Krytycy zauważają, że autorzy niemal wszystko tłumaczą logiką propagandy i interesów korporacyjno‑państwowych, przez co inne czynniki (zwykłe błędy, złożoność wydarzeń, konkurencyjne motywacje) są spychane na margines. Rozbudowane, historyczne case studies, dla jednych będące atutem, dla innych czynią książkę zbyt gęstą, powtarzalną i mało przystępną. Pojawia się też uwaga, że filtr „antykomunizmu” z okresu zimnej wojny wymaga dziś aktualizacji (np. do „wojny z terroryzmem” czy innych współczesnych ideologii), a autorzy nie zawsze doceniają realne przejawy niezależnego dziennikarstwa w mediach głównego nurtu. Ogólny konsensus jest taki, że to pozycja niezwykle wpływowa i formacyjna, ale trudna, silnie zaangażowana i najlepiej czytać ją w dialogu z innymi, odmiennymi analizami mediów.

On the negative side, some find the tone relentlessly one‑sided and explicitly ideological, rooted in a far‑left critique that can feel dogmatic or overgeneralised. The focus on US imperialism and corporate malfeasance leads some to feel that alternative explanations for media behaviour (error, complexity, competing incentives) are underplayed. The heavy reliance on historical case studies and data, while a strength for some, makes the book dense, repetitive, and less accessible to casual readers. A few also note that the original anti‑communism filter now feels dated and requires reinterpretation (e.g. as “anti‑terrorism” or other contemporary ideologies), and that the book can give insufficient credit to genuine investigative journalism or pluralism that does exist within mainstream media. Overall, it is widely respected as a powerful critical framework, but one that demands effort, tolerance for polemic, and some supplementation with other perspectives.