[Erik Larson] In the Garden of Beasts: Love, Terror, and an American Family in Hitler’s Berlin

Krytycy natomiast uważają, że te same zabiegi osłabiają książkę. Wielu narzeka, że Larson potrafi „zanudzić” nawet tematem dojścia Hitlera do władzy: zbyt dużo tu rozwałkowanych wątków o niechęci waszyngtońskich elit do Dodda, biurokratycznych przepychanek i – przede wszystkim – o licznych romansach Marthy, które wydają się płytkie, plotkarskie i mało istotne dla głównego tematu. Postaci Dodda i jego córki nie budzą sympatii: on jawi się jako sztywny, niezbyt przenikliwy urzędnik (wbrew temu, co sugeruje epilog), ona – jako egocentryczna i irytująca, przez co trudno czytelnikowi się w nich zaangażować. Część odbiorców uważa też, że książka nie wnosi wiele nowego do wiedzy o III Rzeszy, a perspektywa amerykańskiej rodziny z wyższych sfer nigdy naprawdę nie staje się „głosem ulicy”, jakiego można by oczekiwać po takim temacie. Kulminacyjne wydarzenia (np. Noc długich noży) dla niektórych wypadają zaskakująco blado po długim budowaniu napięcia. W sumie: jedni doceniają atmosferę, przystępność i „od środka” pokazany mechanizm umacniania się nazizmu, inni widzą w tym przegadaną, zbyt osobistą opowieść, która nie wykorzystuje w pełni potencjału historycznego materiału.

Critics, however, find the same choices frustrating. Several complain that Larson makes even the rise of Hitler feel oddly dull or repetitive, with long stretches about internal State Department politics, who disliked Dodd back in Washington, and extensive coverage of Martha’s romantic affairs that many find shallow, gossipy, or simply irrelevant. Some feel the Dodds themselves are not compelling: Dodd is viewed as stuffy and not nearly as perceptive as the epilogue implies, while Martha comes across as self‑absorbed and irritating, making it hard to care about their story. Others argue that the book offers little genuinely new insight on Nazi Germany and that the limited, upper‑class American lens never becomes the “on the street” perspective the subject seems to promise. The climactic events (like the Night of the Long Knives) strike some as anticlimactic after so much buildup. Overall, admirers value the immersive, character‑driven narrative and the explanation of early Nazi power, while detractors see an overlong, personality‑focused story that underuses its historical potential.