[Marilyn Shimon] FirstOneInLastOneOut

Z drugiej strony część czytelników uważa, że styl jest zbyt prosty, wręcz spłycony, a książka bardziej przypomina fikcję niż pogłębione świadectwo. Brakuje im detali, refleksji wewnętrznych i emocjonalnej głębi; postacie pojawiają się i znikają zbyt szybko, co osłabia empatię i wydźwięk niektórych wątków (np. postaci Rudy’ego). Krytykowana jest też jakość redakcji oraz powtarzalność określeń. Niektórym przeszkadza zapis słowa „Bóg” jako „G‑d”, który odbierają jako nienaturalny. Ogólnie książkę uznaje się za ważną ze względu na samą historię, ale warsztatowo – za zbyt uproszczoną i niewystarczająco pogłębioną.

On the negative side, several readers feel the writing is too simple and underdeveloped, with limited emotional depth and repetitive language. The narrative structure introduces many people briefly, which some say blunts the emotional impact and makes certain characters (like Rudy) feel underused. A few also criticize the editing quality and find stylistic choices—such as spelling “God” as “G‑d”—distracting or off‑putting. Overall, the content is seen as important and the story remarkable, but the execution is viewed as somewhat flat and in need of more nuance and interiority.