[Gabriel Garcia Marquez] The non-resident Indian and other stories

Z drugiej strony wielu czytelników uważa powieść za powolną, suchą, a momentami wręcz nudną. Narzekają na poszatkowaną konstrukcję, luźno powiązane epizody oraz „labirynt” odniesień historyczno‑geograficznych: dziesiątki nazwisk, miast i dat, które przytłaczają, jeśli nie zna się dobrze dziejów walk o niepodległość Ameryki Południowej. Niektórzy odbierają książkę jako nadmiernie „lokalną”, przeładowaną szczegółami istotnymi głównie dla mieszkańców wyzwolonych krajów, przez co emocjonalnie mniej angażującą dla reszty świata. W porównaniu z najsłynniejszymi utworami Márqueza bywa oceniana jako „średnia” czy „drugorzędna”: formalnie dopracowana, ale ciężka w odbiorze i nie zawsze porywająca fabularnie, choć interesująca jako portret historyczny i psychologiczny.

On the negative side, a significant number of readers find the novel slow, dry, or even boring. They complain about a fragmented narrative structure, with events that feel loosely connected in time and space, and a “labyrinth” of historical and geographical references: numerous names of people, cities, and dates that can overwhelm anyone lacking background knowledge of South American independence. Some see the book as overly “local,” packed with details that matter mainly to citizens of the countries Bolívar liberated, and therefore less emotionally engaging for outsiders. Compared to García Márquez’s more famous works, some rate it as “average” or “minor”: stylistically dense, heavy on detail, and not always compelling as a story, even if it remains interesting as a historical and psychological portrait.