[Gunter Grass] Tin Drum

Przeciwnicy przyznają często, że książka jest ważna „w teorii”, ale męcząca w praktyce. Wielu nie potrafi zaakceptować Oskara – widzi w nim postać po prostu odpychającą, bez tego „zbawiennego” momentu empatii. Krytykowana bywa także forma: chaotyczna, nielinearna konstrukcja i długie, liryczne dygresje, które dla części odbiorców brzmią pretensjonalnie lub śmiesznie, zwłaszcza w przekładzie. Drastyczne, obrzydliwe sceny (np. z udziałem zwierząt i jedzenia) są dla niektórych tak intensywne, że przesłaniają sens metaforyczny. Powtarza się zarzut, że powieść wymaga ogromnej odporności na okrucieństwo, brud i niejednoznaczność, a metafora zatrzymanego wzrostu Oskara i jego bębnienia jako obrazu niemieckiej ślepoty i współwiny nie zawsze rekompensuje stylistyczne i emocjonalne obciążenie. W sumie „Blaszany bębenek” bywa postrzegany jako dzieło wybitne, ale takie, które równie łatwo można znienawidzić, jak uznać za fundamentalne.

Critics, however, often acknowledge the book’s importance “in the abstract” while finding it exhausting or unpleasant to read. Some dislike Oskar intensely and never warm to him, seeing him as simply awful rather than productively provocative. Others find the structure confusing and the narrative voice grating, with long lyrical or digressive passages that feel overwrought or “lame” rather than profound, especially in translation. The grotesque, visceral scenes (such as those involving animals and food) can be so revolting that they overshadow any deeper meaning for some readers. A recurring complaint is that the novel demands a high tolerance for discomfort, cruelty, and ambiguity, and that the supposed symbolism—Oskar’s arrested growth and drumming as a metaphor for German denial and complicity—may not feel worth the effort if the prose style doesn’t resonate. Overall, the book is widely seen as significant, but also as one that readers are as likely to hate, resist, or merely endure as they are to revere.