[Hadley Freeman] Be awesome

Z drugiej strony niektórzy doceniają humor i momentami trafne obserwacje na temat „fałszywego feminizmu” i społecznych oczekiwań wobec kobiet i ich seksualności. Pewne fragmenty, jak „poradnik” rozmów z singielkami, bywają wskazywane jako naprawdę zabawne. Nawet czytelnicy nastawieni raczej życzliwie podkreślają jednak, że książka przypomina przegadany blog: jest nierówna, wymagałaby lepszej redakcji, a końcowe partie (np. lista „rzeczy, które lubię/których nie lubię”) sprawiają wrażenie dopchanych na ostatnią chwilę. Krytykowane są też niektóre konkretne poglądy autorki (np. o wegetarianach na kolacji) oraz wąska perspektywa: książka wydaje się skierowana głównie do białych, heteroseksualnych czytelniczek „Guardiana”, z niewielką wrażliwością na kwestie intersekcjonalne. W sumie czytelnicy przychylnie nastawieni uznają ją za „bardziej fajną niż niefajną” i cenią dowcip, natomiast rozczarowani widzą w niej teksty zbyt rozwlekłe, mało odkrywcze i słabsze od feministycznych treści dostępnych w internecie.

Others acknowledge that the essays can be very funny and occasionally sharp in their critique of “faux feminism” and cultural expectations around women and sexuality. Certain sections, such as the “Dos and Don’ts” of talking to single friends, are singled out as genuinely entertaining. However, even some broadly sympathetic readers feel the book reads like an overlong blog: uneven, in need of stronger editing, with late chapters (like the list of “things I like/don’t like”) feeling rushed or filler. There is also criticism of specific opinions (e.g. her stance on vegetarians at dinner parties) and of the book’s narrow perspective: it is seen as written mainly for white, straight, Guardian‑reading feminists, with little intersectional awareness. Overall, positive reviewers find it “more awesome than not” and enjoy the humour; negative ones see it as self-indulgent, insufficiently insightful, and less useful or fresh than online feminist writing.