[Haruki Murakami] Norwegian Wood

Po stronie zalet wielu czytelników podkreśla, że to jedna z najbardziej bezpośrednich emocjonalnie i „przystępnych” powieści Murakamiego. Styl bywa chwalony jako prosty, ale bardzo sugestywny, budujący silną atmosferę nostalgii, melancholii i zagubienia charakterystycznego dla wczesnej dorosłości. Osoby lubiące prozę skupioną na bohaterze doceniają intymną, pierwszoosobową narrację oraz to, jak książka oddaje samotność, żałobę i przejście z wieku młodzieńczego w dorosłość. Część czytelników widzi w niej przede wszystkim historię dojrzewania Toru, a nie klasyczny romans, i podziwia konstrukcję opartą na klimacie piosenki Beatlesów – pamięć, utratę i poczucie bycia „zawłaszczonym” przez przeszłość. Fani zwracają uwagę na typowe dla Murakamiego motywy (odniesienia do popkultury Zachodu, Wielkiego Gatsby’ego, koty, ekscentrycznych bohaterów drugiego planu), ale w bardziej realistycznym, „uziemionym” kontekście, który dla wielu wydaje się emocjonalnie prawdziwszy niż jego proza surrealistyczna.

Po stronie wad wielu czytelników uważa bohaterów za niesympatycznych lub płytkich, zwłaszcza Toru, którego odbierają jako użalającego się nad sobą, biernego i nieszczerego wobec własnych motywacji, mimo że sam przedstawia się jako „porządny” i uczciwy. Często pojawia się zarzut, że kobiece postaci istnieją głównie po to, by pchnąć jego rozwój, zamiast być pełnowymiarowymi osobami, a ich cierpienie zostaje w pewnym stopniu zromantyzowane czy „estetyzowane”. Największe kontrowersje budzi jednak sposób opisywania seksu: wielu czytelników odrzucają sceny, w których kobiety są infantalizowane (np. porównanie piersi do „piersi małej dziewczynki”) albo w których autor obsesyjnie skupia się na szczegółach fizyczności – jak zmarszczki czterdziestolatki – co odbierane jest jako uprzedmiotawiające, podszyte męskimi lękami i po prostu nieprzyjemne. Dla takich odbiorców erotyka jest raczej odpychająca niż intymna. W porównaniu z bardziej fantastycznymi książkami Murakamiego część osób uważa Norwegian Wood za zbyt konwencjonalne, powolne, a nawet nudne, pozbawione tej wyobraźni i dziwności, za które pokochali np. Kafkę nad morzem czy Kronikę ptaka nakręcacza.

Podsumowując: zwolennicy cenią nastrój, emocjonalną szczerość i portret młodości naznaczonej stratą, natomiast przeciwnicy wskazują na niesympatycznego narratora, mizoginiczne lub fetyszyzujące fragmenty dotyczące seksu i poczucie, że status „kultowej” powieści nie do końca przekłada się na samą przyjemność z lektury.

On the positive side, many praise the novel as one of Murakami’s most emotionally direct and accessible works. The prose is frequently described as beautiful yet deceptively simple, with a strong nostalgic and melancholic atmosphere that captures the confusion and intensity of early adulthood. Readers who enjoy character‑driven fiction appreciate the intimate, reflective first‑person narration and the way the book evokes loneliness, grief, and the transition from youth to adulthood. Some see it as fundamentally Toru’s coming‑of‑age story rather than a pure romance, and admire how Murakami structures the entire novel around the mood of the Beatles song: memory, loss, and the sense of being “had” by the past. Fans also note familiar Murakami signatures—Western pop culture references, literary allusions, cats, and offbeat side characters—but deployed in a more realistic, grounded setting that feels emotionally “truer” than his surreal works.

On the negative side, a substantial number of readers find the characters unlikeable or shallow, especially Toru, whom they see as self‑pitying, passive, and dishonest about his own motives while insisting he’s a “nice” and truthful person. Some feel that the women exist mainly as catalysts or symbols in his development rather than as fully realized people, and that the book romanticizes or aestheticizes their suffering. The treatment of sex is a major sticking point: several readers are disturbed or repelled by sexual scenes that infantilize women (e.g., describing a woman’s breasts as those of a “little girl”) or dwell on physical details—such as a middle‑aged woman’s wrinkles—in ways that feel fixated, objectifying, or tinged with male insecurity. For these readers, the sexual content comes across as creepy or alienating rather than intimate. Compared with Murakami’s more fantastical novels, others find Norwegian Wood comparatively conventional, slow, or even dull, feeling that it lacks the imaginative spark and strangeness that made them love Kafka on the Shore or The Wind‑Up Bird Chronicle.

Overall, admirers value the novel’s mood, emotional honesty, and portrait of youth and loss, while detractors focus on its unlikeable narrator, perceived misogyny or fetishization in the sexual passages, and a sense that its huge reputation doesn’t match the actual reading experience.