[David Starkey] Henry

Krytyków jest jednak wielu i są bardzo surowi. Wskazują na napuszoną, pretensjonalną prozę, przesadnie pewny siebie, mentorski ton oraz żarty (w tym skatologiczne), które uznają za niestosowne w książce historycznej. Często podważa się też stronę naukową: czytelnicy narzekają na nadmiar domysłów, słabo udokumentowane tezy, brak porządnej bibliografii i skłonność do psychologizowania Henryka ponad to, co wynika ze źródeł. Dużym minusem jest dla niektórych konstrukcja książki: znaczna część objętości poświęcona jest szerokiemu tłu dynastycznemu (Plantageneci, Tudorowie), a nie konkretnym wydarzeniom z dzieciństwa i młodości Henryka, co zostawia wrażenie, że „samego Henryka” jest tu zaskakująco mało. W efekcie miłośnicy lekkiej, popularnej historii mogą być zadowoleni, natomiast czytelnicy oczekujący rygorystycznej, dobrze udokumentowanej biografii młodego króla często czują się zawiedzeni.

Critics, however, are numerous and often vehement. Several complain about pompous, overwrought prose, an overconfident, opinionated authorial voice, and attempts at humour (including scatological jokes) that they find crass or inappropriate in a serious history. The scholarship is frequently questioned: readers point to heavy reliance on conjecture, weak or sparse footnotes, the absence of a proper bibliography, and a tendency to psychologise Henry beyond what sources can support. Structure and focus are another major issue: one reader felt that the bulk of the book is taken up with wider Plantagenet/Tudor background and long dynastic digressions, leaving surprisingly little detailed material on Henry’s actual childhood and youth. Overall, fans of popular, personality-driven Tudor history may enjoy the narrative, but readers seeking a rigorous, tightly focused, and fully documented study of the young Henry often come away disappointed or frustrated.