[Bella Mackie] How to Kill Your Family

Humor – utrzymany w konwencji „millennialowego” sarkazmu i komentarza społeczno‑kulturowego – budzi mieszane reakcje, ale w przytoczonych opiniach przeważa krytyka: dowcip ma być wymuszony, jednostajny i oparty głównie na złośliwych docinkach pod adresem influencerów, młodych ludzi czy osób przejmujących się sprawami społecznymi. Najmocniejszy zarzut dotyczy głównej bohaterki: nie jest postrzegana jako „uroczo odpychająca” antybohaterka, lecz jako skrajnie nienawistna wobec niemal każdej grupy społecznej (od osób grubych, starszych, chorych, po mniejszości, kobiety, nastolatków, bogatych i biednych). Dla wielu czytelników ta wszechobecna mizantropia nie działa jak satyra, lecz jak czyste okrucieństwo, które odbiera przyjemność z lektury. W efekcie ogólny odbiór jest bardzo negatywny: po obiecującym początku książka ma się „rozsypać”, a czytelnicy czują się zmęczeni zarówno stylem, jak i osobowością narratorki.

The humour is a major dividing line. Some detect an attempt at witty, millennial‑style commentary, but many find it forced, repetitive and smug, especially in its constant jabs at influencers, internet culture and “young people.” A dominant criticism is the protagonist’s voice: she is seen not just as unlikable in a darkly comic way, but as aggressively hateful toward almost every group imaginable (fat people, women, Asians, old people, the mentally ill, LGBT+ identities, people with chronic illness or addiction, rich and poor alike, etc.). For these readers, the misanthropy doesn’t feel like purposeful satire but like mean‑spirited contempt, making the book exhausting rather than provocative. Overall, responses here skew heavily negative: readers feel misled by the promising start, frustrated by the meandering structure, and alienated by a main character whose relentless bile and bigotry make the novel a “0/5 in my heart.”