[Howard Marks] Howard Marks’ Book Of Dope Stories

Na plus część osób podkreśla, że Marks wyraźnie „nauczył się pisać” – jego własne fragmenty są wciągające, a całość dobrze zredagowana. Zwolennicy formuły antologii chwalą ogromną rozpiętość tekstów: od Burroughsa i Crowleya, przez autobiografię Milesa Davisa, po Nietzschego i klasyków literatury. Dla takich czytelników to obszerna, ciekawie skomponowana składanka „literackich stymulantów”, do której można wracać i czytać na wyrywki; doceniają też solidne przygotowanie i szeroki kontekst historyczno‑kulturowy.

Na minus wielu czytelników czuje się jednak rozczarowanych i wprowadzonych w błąd. Oczekiwali zbioru opowiadań albo „wyciętych scen” z Mr. Nice, a dostali antologię krótkich wycinków z cudzych tekstów. Główna krytyka dotyczy tego, że większość fragmentów ma zaledwie stronę–dwie i skupia się wyłącznie na wzmian­kach o narkotykach, przez co książka przypomina raczej obszerny zbiór cytatów niż pełnoprawne opowiadania. Taka konstrukcja sprawia, że lektura bywa poszatkowana i nierówna jakościowo – obok barwnych, mocnych fragmentów są też takie, które „ciągną się w nieskończoność”.

Podsumowując: czytelnicy zainteresowani szerokim przeglądem „literatury narkotykowej” i lubiący Marksową perspektywę często są zadowoleni z doboru tekstów, natomiast ci, którzy liczyli na spójną narrację lub dużo nowego, autorskiego materiału od Marksa, zazwyczaj czują niedosyt i rozczarowanie samą koncepcją książki.

On the positive side, some praise that Marks has clearly improved as a writer since Mr. Nice and that his own contributions are engaging. The anthology aspect is appreciated by those who enjoy dipping in and out of a large, eclectic collection: they like the breadth of “literary stimulants,” from Burroughs and Crowley to Miles Davis, Nietzsche, and classic authors. For these readers, it works well as a big, browsable compendium of drug‑related writing, with good research and interesting historical and cultural range.

On the negative side, several readers feel misled and disappointed. They expected either a full short‑story collection or “outtakes” from Mr. Nice, but instead found a curated anthology with brief excerpts. A key complaint is that most pieces are only one or two pages long and focus solely on the drug‑related passages, which makes the book feel like a long book of quotations rather than complete stories. This format leads some to find the reading experience bitty, uneven in quality, and sometimes tedious, with strong sections mixed with ones that “drag on forever.”

Overall, fans of Marks’ persona and of wide‑ranging drug literature often enjoy the scope and curation, while readers wanting coherent narratives or substantial original material from Marks tend to be dissatisfied and feel short‑changed by the concept and presentation.