[Howard Marks] Mr. Nice

Jednocześnie spora grupa odbiorców ma zastrzeżenia do tonu i wizerunku samego Marksa. Wielu postrzega go jako egocentryka budującego własny mit: w pierwszej części z lubością opisuje luksus, pieniądze i to, jak bez większego wysiłku ogrywa system, natomiast po aresztowaniu nagle staje się wielką ofiarą „złowrogich” służb (zwłaszcza DEA). Jego ciągłe podkreślanie, że jest „nie‑gwałtowny”, część czytelników odbiera jako moralne wykręt – bo handel narkotykami, w którym uczestniczy, jednak generuje przemoc i cierpienie, które on bagatelizuje. Krytykowane są też jego antyamerykańskie tyrady, odczłowieczanie funkcjonariuszy jako „złych” z definicji oraz idealizowanie morderców i brutalnych postaci jako rzekomych bohaterów walczących z imperium USA. Dla osób szukających poważnej, wyważonej refleksji o polityce narkotykowej ta książka jest raczej autopromocyjną przygodą niż rzetelnym głosem w debacie.

Styl i konstrukcja budzą mieszane reakcje. Część czytelników uważa drobiazgowość (wagi ładunków, ceny, trasy, loty, hotele, co zjadł, ile jointów wypalił) za atut, bo daje poczucie „wejścia do środka” przestępczego biznesu. Inni narzekają, że ten katalog interesów szybko staje się nużący i monotonny – jak czytanie księgi handlowej, w której kolejne transakcje niewiele się od siebie różnią. Wielu mówi o „dwóch książkach w jednej”: pierwsza połowa to atrakcyjna, przygodowa opowieść o wznoszeniu imperium, druga – rozwleczona, pełna użalania się nad sobą relacja z upadku, w której autor traci sympatię. Ogólnie, entuzjastycznie reagują czytelnicy lubiący opowieści o „barwnych bandytach” i kulisach przestępczego biznesu; bardziej krytyczni są ci, którzy oczekują moralnej autorefleksji, zrównoważenia i mocniejszej redakcji.

At the same time, a clear group of readers are put off by Marks’s tone and self‑presentation. They see him as egocentric and self‑mythologising: in the first half he revels in luxury hotels, easy money, and outwitting authorities, then shifts into self‑pity once he is caught, casting himself as victimised by “evil” agencies like the DEA while glossing over the harm and violence surrounding the drug trade. His repeated insistence on being “non‑violent” is viewed by some as morally evasive. Politically and morally, several readers object to his anti‑American rants, his demonisation of law‑enforcement officers as people, and his tendency to romanticise or excuse murderers and violent associates as anti‑imperialist heroes. Others note that if you want a serious, nuanced argument for drug legalisation, this is not the book; it’s more self‑serving adventure than policy critique.

Structural and stylistic issues also divide opinion. Some find the exhaustive operational detail—weights, prices, routes, hotels, meals, and endless consignments—immersive and impressive, especially given that he claims to have been perpetually high. Others find this level of minutiae tedious and repetitive, turning the middle sections into a blur of similar deals and logistics that feel like reading a dry business ledger rather than a narrative. A number of readers feel the book is “two books”: an engaging, almost picaresque rise in the first half, followed by a dragged‑out, whiny, and less sympathetic fall after his arrest, where the tone sours and the narrative energy drops. Overall, readers who enjoy outlaw capers, criminal logistics, and roguish voices tend to rate it highly, while those looking for moral reflection, balance, or tight editing are more critical.