[Kazuya Minekura] Saiyuki.

Z drugiej strony, część czytelników jest zmęczona rozbudowanymi scenami mahjonga – jeśli nie znają zasad gry, te fragmenty wydają się nużące i rozwlekłe. Pojawia się też wyraźna frustracja strukturą fabuły: wcześniejsi przeciwnicy jakby znikają, niektóre wątki zostają porzucone bez wyjaśnienia, a przejście do Reload jest niejasne (reboot czy kontynuacja?). Kilku odbiorców przyznaje, że „połowy rzeczy nie ogarnia”, wskazując na momentami chaotyczne, nielinearne prowadzenie historii. Ogólnie tom jest ceniony za emocjonalne domknięcie, bohaterów i oprawę graficzną, ale krytykowany za problemy z tempem, długie sceny mahjonga i miejscami mętną konstrukcję fabuły.

On the negative side, some readers are bored or frustrated by the extended mahjong scenes, especially if they don’t understand the game, and feel those chapters drag. There is also confusion about the overall narrative structure: early antagonists seem to vanish, certain plotlines feel abruptly dropped, and the transition into Reload is unclear (is it a reboot or a continuation?). A few readers admit they “have no idea what is going on half the time,” citing uneven or opaque plotting. Overall, the volume is liked for its emotional payoff, character work, and art, but criticized for pacing issues, reliance on mahjong, and a sometimes muddled, non‑linear sense of plot progression.