[Len Deighton] IPCRESS File

Krytycy natomiast uważają powieść za przereklamowaną, przestarzałą lub po prostu mało przyjemną w lekturze. Często pojawia się zarzut skrajnie zagmatwanej fabuły: mnogość miejsc, skrótów, frakcji i podwójnych gierek sprawia, że intrygę trudno śledzić, a tym bardziej się nią przejmować. Kilku czytelników opisuje książkę jako „męczącą” i „wielki wysiłek, żeby ją skończyć”, wskazując na nierówne tempo i narrację, która – choć charakterystyczna – bywa manieryczna i irytująca. W oczach tych odbiorców powieść nie dorasta do swojego statusu klasyka: to, co kiedyś uchodziło za nowatorskie (perspektywa „zwykłego” agenta, bunt wobec establishmentu), dziś nie robi już takiego wrażenia, a styl i realia epoki utrudniają zanurzenie się w fabułę. W sumie jedni podkreślają ton, wpływ i antyestablishmentowy wydźwięk, drudzy widzą przede wszystkim chaotycznie opowiedzianą historię szpiegowską, która nie do końca przetrwała próbę czasu.

On the negative side, a substantial number of readers find it dated, over‑hyped, or simply hard to enjoy. They complain that the plot is convoluted to the point of confusion, with a “hairball” of locations, acronyms, and double‑crosses that makes it difficult to follow or care about what’s happening. Several describe it as a slog or “a huge struggle to finish,” saying that the pacing is uneven and the narrative voice, while distinctive, can feel mannered or self‑satisfied. Some feel that, judged against its reputation as a classic, it doesn’t really deliver: the supposed innovation and grit of the working‑class perspective no longer feel particularly radical, and the book’s stylistic tics and period attitudes can get in the way of immersion. Overall, admirers value its tone, influence, and anti‑establishment edge, while detractors see an overrated, confusingly told spy story that hasn’t fully stood the test of time.