[Lena Dunham] A young woman tells you what she’s „learned.”

Krytycy natomiast widzą w tym przede wszystkim męczący egotyzm i kronikę problemów osoby uprzywilejowanej, bez większej „mądrości życiowej” czy uniwersalnych wniosków. Wielu uważa, że humor jest przereklamowany, a refleksja płytka i skupiona na sobie. Silne nasycenie treściami seksualnymi bywa dla części odbiorców krępujące, zwłaszcza w wersji audio, a kontrowersyjne sceny z dzieciństwa z udziałem młodszej siostry autorki są opisywane jako mocno niepokojące. Powraca też zarzut zamknięcia w bardzo wąskim, białym, zamożnym świecie, który nie zostaje krytycznie przepracowany. W efekcie książka trafia głównie do czytelników lubiących wyznaniowe, skrajnie osobiste eseje i specyficzny wizerunek Dunham, a rozczarowuje tych, którzy oczekują większej ogólności, głębi lub powściągliwości.

Critics, however, find the book gratingly self-involved, with little “actual wisdom” beyond privileged navel-gazing. Many feel the essays center on problems largely created by Dunham herself, with limited broader insight, and that the humor is overrated or simply “meh.” The heavy focus on sex makes some readers uncomfortable or embarrassed, especially in audiobook form, and the controversial childhood anecdotes involving her sister are described as deeply unsettling. There is also recurring frustration with the narrow, affluent, white milieu she writes about, which some see as an unexamined byproduct of privilege rather than a thoughtfully interrogated context. Overall, the book tends to resonate with readers who enjoy confessional, hyper-personal essays and Dunham’s specific persona, and alienate those looking for more universality, depth, or restraint.