[Luis Elizondo] Imminent Inside the Pentagons Hunt for UFOs

Po stronie plusów część recenzentów podkreśla, że książka jest – jak na literaturę ufologiczną – wyjątkowo wiarygodna. Wynika to przede wszystkim z weryfikowalnej kariery Elizondo w strukturach rządowych i wojskowych oraz z jego szczegółowej, „od kuchni” wiedzy o programach Pentagonu i biurokratycznym obchodzeniu się z obserwacjami UAP. Dla tych czytelników publikacja stanowi cenne źródło informacji o tym, jak rząd USA historycznie zarządzał zgłoszeniami UFO i jakie hipotezy formułowały różne instytucje na temat natury i pochodzenia zjawiska. Chwalone są profesjonalne, techniczne relacje z incydentów, zwłaszcza z „Tic Tac” z 2004 roku. Nawet osoby sceptyczne wobec historii o rozbitych statkach i ciałach obcych przyznają, że po lekturze są skłonne choć odrobinę poważniej rozważać takie twierdzenia. Docenia się też rolę autora w odtabuizowaniu tematu i wyniesieniu go na poziom dyskusji publicznej oraz kongresowej. Pierwsza połowa książki bywa oceniana jako intrygująca, z ciekawymi fragmentami o tajnych programach, zdalnym widzeniu, teleportacji czy wątku Roswell.

Po stronie minusów wielu czytelników ostro krytykuje styl – jako fatalny, rozwlekły i przeładowany dygresjami, skrótami oraz niekończącym się „name‑droppingiem”. Lekturę porównuje się do rozmowy z natrętnym gadułą, który co chwila odbiega od tematu i nigdy nie przechodzi do sedna. Taki sposób podawania informacji sprawia, że część odbiorców czuje się przytłoczona i podejrzewa, że autor raczej próbuje zrobić wrażenie lub zagadać czytelnika, niż jasno coś wyjaśnić; niektórzy przerywają lekturę w okolicach 200. strony. Zaufanie dodatkowo podkopuje otwarte przyjmowanie przez Elizondo rozmaitych zjawisk z pogranicza pseudonauki (zdalne widzenie, Morgellons, pół‑mistyczne sugestie o „indiańskiej krwi” predysponującej do badania paranormaliów). Dla sceptyków czyni to z książki chaotyczny zbiór niezweryfikowanych wierzeń, a nie rzetelne świadectwo. Inni wyśmiewają „terapeutyczny” język, powierzchowną krytykę kompleksu militarno‑przemysłowego i próbę ustawienia się jednocześnie w roli insidera i ofiary systemu. W sumie nawet ci, którzy szanują realny wkład autora w zmianę dyskursu o UAP, często oceniają wykonanie jako nierówne: ważne, fascynujące treści giną pod ciężarem nieporadnego pisarstwa, autopromocji i spekulatywnych wątków.

On the positive side, some reviewers find the book unusually believable for the UFO genre, largely because Elizondo’s government and military background is verifiable and his insider detail about Pentagon programs and bureaucratic handling of UAPs feels authentic. For these readers, the book offers compelling insight into how the U.S. government has historically managed UFO reports, as well as professional-level accounts of cases like the 2004 Tic Tac incident. Even skeptics of crashed saucers and alien bodies say the narrative nudged them toward taking such claims a bit more seriously, praising the book for reducing stigma and pushing the topic into mainstream political and congressional discourse. The first half, in particular, is described as thought‑provoking, with intriguing material on classified research, remote viewing, teleportation, and Roswell‑era lore.

On the negative side, many readers strongly criticize the prose, calling it abysmal, rambling, and padded with endless digressions, acronyms, and name‑dropping. Several describe the reading experience as tedious, like being cornered by an overexcited storyteller who never gets to the point. This information dump style makes some feel the author is trying to impress or overwhelm rather than communicate clearly, and a few DNF around the 200‑page mark out of sheer frustration. Elizondo’s embrace of fringe topics (remote viewing, Morgellons, quasi‑mystical claims about Cherokee ancestry predisposing him to the paranormal) further erodes trust for skeptical readers, who see this as undermining his credibility and turning the book into a grab bag of uncritical paranormal beliefs. Others mock the “therapy‑speak” tone, the shallow critique of the military‑industrial complex, and the attempt to present himself as both insider and victim. Overall, even some who respect his real‑world influence on the UAP conversation find the execution uneven: important and fascinating material buried under clumsy writing, self‑aggrandizement, and speculative claims.