[Marcus Binney] The women who lived for danger

Po stronie zalet często podkreśla się, że książka bywa wciągająca do tego stopnia, że „nie da się jej odłożyć”. Portrety agentek SOE są uznawane za różnorodne i żywe, bo autor opiera się na wywiadach, dokumentach archiwalnych, notatkach samych bohaterek i relacjach prasowych. Wielu czytelników chwali autentyzm oraz to, że książka odsłania mało znane fakty o szkoleniu, pracy wywiadowczej, funkcjonowaniu w okupowanej Europie, a także o torturach i poświęceniu. Docenia się również, że Binney przypomina o wkładzie kobiet w działania wojenne i stawia je w jednym szeregu z „klasycznymi” (czyli męskimi) narracjami wojennymi.

Zarzuty dotyczą głównie proporcji, pogłębienia i stylu narracji. Sporo osób ma poczucie, że jak na książkę o kobietach‑agentkach, za dużo miejsca poświęcono mężczyznom wokół nich – kolegom z siatki, kochankom, adoratorom – oraz wątkom romansowym czy seksualnym, a za mało ich faktycznym dokonaniom operacyjnym. Szczególnie krytykowane jest to przy postaciach tak legendarnych jak Christine Granville: czytelnicy słyszą, że była jedną z najdzielniejszych agentek SOE, ale zamiast konkretnych akcji dostają głównie opisy tego, jak mężczyźni się w niej zakochiwali. Inni zwracają uwagę, że relacje z akcji sabotażowych są nierzadko skrótowe, przez co nawet spektakularne wydarzenia wypadają „sucho” i bez napięcia. Część odbiorców irytuje nacisk na wygląd i garderobę – szczegółowe opisy zakupów czy sukienek wydają się im marginalne lub wręcz trywializujące, jeśli nie są wyraźnie powiązane z legendą konspiracyjną. W sumie przeważa opinia, że materiał jest wyjątkowy i momentami poruszający, ale wybory narracyjne autora nie w pełni oddają profesjonalizm i dramatyzm pracy tych kobiet.

On the positive side, many find the book riveting, “unputdownable,” and full of striking, memorable detail about clandestine operations in occupied Europe. The use of interviews, official documents, contemporary notes, and press accounts is praised for giving the stories authenticity and variety; each woman’s portrait feels different in tone and texture. Readers appreciate learning lesser-known facts about espionage, training, and the mechanics of undercover life (covers, clothes, language skills, parachuting, sabotage, torture, and survival). The book is valued as an accessible introduction to these women’s contribution to the war effort and as a corrective to male‑dominated war histories.

Criticisms cluster around focus, depth, and narrative style. Several readers feel that, for a book ostensibly about women agents, far too much space is given to male colleagues and lovers, and to romantic or sexual entanglements, at the expense of the women’s operational achievements. Some are frustrated that a figure like Christine Granville is introduced as a legendary agent, but her concrete exploits are sketched only lightly while her love life is dwelt on. Others complain that key episodes of sabotage and resistance are summarized so briefly that even inherently dramatic events (“blowing up trains in the dead of night”) come across as oddly dry. A few readers find the emphasis on appearance and clothing—such as detailed descriptions of shopping trips or dresses—either trivializing or tangential, especially when it is not clearly tied back to tradecraft or cover. Overall, the consensus is that the subject is extraordinary and often powerful on the page, but some readers feel the narrative choices undercut the focus on women’s professional agency and the full drama of their work.