[Martha Beck] Leaving the Saints

Z drugiej strony, aktywni mormoni i część innych czytelników ostro krytykują ton, motywacje i wiarygodność autorki. Odbierają książkę jako „antymormońską” i zarzucają Beck, że w pogoni za „prawdą” brakuje jej miłości, szacunku i empatii, co podważa jej moralny przekaz. Wiele osób jest zgorszonych sposobem, w jaki pisze o własnym ojcu – widzą w tym gest niszczący rodzinne więzi, a nie krok ku uzdrowieniu. Bardzo dyskutowana jest też kwestia prawdziwości relacji: krytycy (w tym były mąż autorki w głośnej recenzji) wskazują na rzekome nieścisłości i traktują książkę jako przykład niewiarygodnej narracji. Nawet niektórzy czytelnicy doceniający styl Beck podkreślają, że połączenie osobistej traumy, ostrej krytyki religii i oskarżeń wobec rodziny daje tekst mocny, ale trudny do pełnego zaufania.

On the negative side, believing Latter‑day Saint readers and some others question her tone, motives, and reliability. They see the book as an “anti‑Mormon” narrative that pursues “truth” without compassion or respect, and argue that Beck’s sarcasm and anger undercut her moral authority. Several are troubled by the way she writes about her father, viewing it as gratuitously destructive to family relationships rather than healing or helpful. The book’s factual accuracy is also hotly contested: critics (including her ex‑husband in a widely cited review) point to alleged discrepancies and treat the memoir as a case study in unreliable narration. Even some who enjoy her prose feel that the mix of personal trauma, theological critique, and family accusation creates a text that is powerful but difficult to fully trust.