[Max Arthur] Last Post

Po stronie zastrzeżeń pojawia się przede wszystkim to, że ciężar emocjonalny i mroczny charakter tych wspomnień czynią lekturę bardzo trudną, co może zniechęcić wielu potencjalnych odbiorców, choć czytelnicy mają poczucie, że „powinno się” ją przeczytać. Ponieważ jest to w istocie zbiór wywiadów, niektórzy sygnalnie sugerują brak klasycznej, spójnej narracji czy głębszego komentarza historycznego, co może ograniczać atrakcyjność dla osób nieszczególnie zainteresowanych I wojną czy historią mówioną. Pojawia się też pewien żal, że podobnych świadectw nie zebrano szerzej i wcześniej, oraz świadomość, że książka koncentruje się wyłącznie na perspektywie brytyjskiej. Ogólnie jednak przeważa opinia, że jej wartość dokumentalna i moralna zdecydowanie przewyższa te ograniczenia.

On the critical side, some imply that the book’s emotional weight and unrelenting bleakness make it a difficult, “dark” read that many people may shy away from, despite feeling it is something they ought to read. Because it is essentially a compilation of interviews, a few readers hint that it lacks the narrative drive or analysis of a conventional history book, which may limit its appeal to those already interested in WWI or oral history. There is also an undercurrent of regret that such testimony was not more widely gathered earlier, and a recognition that its focus on British veterans leaves out other national perspectives. Overall, however, readers see its documentary value and moral force as far outweighing any structural or accessibility drawbacks.