[Max Landsberg] Tao of Coaching

Z drugiej strony, część odbiorców ocenia ją jako zbyt mentorsko napisaną i mało odkrywczą – opisującą rzeczy, które dobrzy menedżerowie i tak robią intuicyjnie. Ostrzejsza krytyka dotyczy jednak warstwy fabularnej i obyczajowej: niektórzy widzą w niej przestarzały, „białokołnierzykowy” seksizm, z męskim bohaterem przeceniającym własne kompetencje oraz kobiecymi postaciami, które wydają się bardziej kompetentne, ale pozostają w tle, co bywa odczytywane jako utrwalanie patriarchalnych schematów. Krytykowane są też mało etyczne realia korporacyjne (np. nepotyzm, nierówne szanse w mentoringu). Dla tych czytelników nieliczne wartościowe wskazówki coachingowe giną w cieniu stereotypów płciowych i korporacyjnych klisz.

On the negative side, several readers find the tone preachy and conventional, adding little beyond what good managers already do unconsciously. More sharply, some are put off by what they perceive as dated, white‑collar sexism embedded in the story: male‑centric perspectives, a male protagonist who overestimates himself, and female characters who appear more competent yet sidelined, which some interpret as reinforcing patriarchal norms. There is also criticism of unrealistic or ethically dubious workplace dynamics (e.g. nepotism, uneven mentoring advantages). For these readers, a few useful coaching insights are overshadowed by the narrative’s gender politics and corporate clichés.