[Mcnab] Down to the Wire

Po stronie plusów część odbiorców docenia spokojniejszy, bardziej introspektywny ton. Zwracają uwagę na silniejsze skupienie na życiu wewnętrznym Nicka, szczególnie na pogarszających się objawach neurologicznych (problemy z ręką, rozwijająca się choroba podobna do Parkinsona) oraz na pytaniach o to, co naprawdę jest dla niego ważne poza kolejnymi zleceniami. Jeden z czytelników podkreśla, że „wewnętrzna podróż” bohatera i refleksje nad życiem, lojalnością i sensem są bardzo trafne i ostatecznie uznał książkę za udaną, mimo że nie dostał typowego, dynamicznego thrillera. Inni cieszą się z dobrze znanego, „zuchwałego” humoru Nicka oraz z nieco złagodzonej, mniej drastycznej przemocy.

Po stronie minusów wielu wieloletnich fanów uważa tę powieść za słabe, antyklimatyczne zakończenie serii. Najczęstsze zarzuty to: brak tempa, napięcia i „mięsistej” akcji znanej z wcześniejszych tomów; fabuła z infiltrowaniem sekty, która wydaje się niezgrabna i mało angażująca, bo sama grupa nie jest szczególnie złowroga, a osoba do „ratowania” być może wcale nie chce wracać. Niektórzy odbierają książkę jako na tyle powolną i nudną, że trudno im było przewracać kolejne strony i w ogóle przejmować się losem Nicka. Pojawia się też irytacja, że McNab wyraźnie chce przejść do nowej serii, a wątek Stone’a wygląda jak „reset” – wcześniejsze motywy rodziny i pieniędzy praktycznie znikają. Kilku czytelników pisze wprost, że byli „niedosyceni” i „liczyli na więcej” po autorze i bohaterze, których zwykle bardzo cenią.

W sumie część odbiorców widzi w tej książce ciekawą, bardziej refleksyjną odskocznię od schematu, ale dla wielu jest to zbyt ospałe i mało satysfakcjonujące zwieńczenie długiej serii sensacyjnej.

On the positive side, some appreciate the quieter, more introspective tone. They note that the book focuses more on Nick’s inner life, especially his worsening neurological symptoms (Parkinson’s-like issues) and what really matters to him beyond missions and money. One reader felt the “internal journey” and reflections on life, loyalty, and purpose were “spot on,” and ultimately liked the book despite it not being the high-octane thriller they expected. Others enjoyed the familiar Nick Stone banter and humour, and were glad the trademark extreme violence is toned down.

On the negative side, many long‑time fans find this a weak, anticlimactic end to the series. Common complaints include: a lack of pace, tension, and visceral action compared to earlier entries; a plot around infiltrating a cult that feels clumsy and oddly low-stakes because the cult isn’t especially sinister and the target may not want to be “rescued.” Some feel the book is slow and dull enough that it becomes an effort to keep turning pages or to care about Nick. There is also frustration that McNab seems more interested in moving on to a new series, and that Stone’s character feels “reset,” with earlier family and financial arcs apparently ignored. A few readers say they were left underwhelmed and had “hoped for more” from a character and author they usually love.

Overall, the novel is seen by some as an interesting, reflective deviation from the formula, but by many as a low-energy, unsatisfying conclusion to a long‑running action series.