[Jessie Burton] Muse

Z drugiej strony, spora grupa czytelników uważa zagadkę obrazu i tożsamości niektórych postaci za przewidywalną; kluczowe „zwroty akcji” łatwo odgadnąć z wyprzedzeniem. Osoby nastawione na wyrazisty, zaskakujący thriller artystyczny czują się więc częściowo rozczarowane i mają wrażenie, że powieść jest nie do końca trafnie reklamowana. Krytykowane są też tempo i objętość: rozwijanie szczegółów trwa według niektórych zbyt długo, a gdy powiązania między liniami czasowymi się ujawniają, fabuła zaczyna przypominać melodramat czy wręcz „telenowelę”. Niektórzy czytelnicy, którzy w „Miniaturzystce” lubili klimat, ale nieprzekonującą intrygę, twierdzą, że „The Muse” nadal nie daje w pełni satysfakcjonującej, mocno skrojonej fabuły – choć inni widzą w niej wyraźny krok naprzód. Ogólny odbiór jest więc umiarkowanie pozytywny: to książka szczególnie polecana tym, którzy cenią gęsty język, refleksję o sztuce i psychologii twórczości, mniej zaś tym, którzy szukają szybkiej, zaskakującej powieści zagadki.

On the negative side, several readers think the “mystery” around the painting and certain character identities is predictable, with key twists guessed early on. For those expecting a tight, surprising plot, the book can feel mis-marketed: it’s presented as a powerful art-world mystery, but behaves more like a character-driven historical novel. Some find the pacing slow or padded, saying it “takes way too long to flesh out details” and that, as the links between timelines emerge, the narrative edges toward melodrama or “soap opera.” A few who enjoyed *The Miniaturist*’s atmosphere but disliked its sense of randomness feel that *The Muse* still doesn’t fully deliver a satisfying, sharply structured plot—though others disagree and see it as a major improvement. Overall, reception is mixed-to-positive: highly recommended for readers who value lush prose, thematic depth, and art/literary questions, but less so for those seeking a fast, twisty, mystery-driven read.