[Natsuko Imamura] Woman in the Purple Skirt

Z drugiej strony sporo czytelników odbiera tę książkę jako emocjonalnie pustą. Dla nich powolne budowanie napięcia nie prowadzi do wystarczająco mocnego rozwiązania, a całość sprawia wrażenie opowieści, w której „nic się nie dzieje” i po lekturze niewiele zostaje. Książka bywa oceniana jako dobrze napisana rzemieślniczo, ale mało świeża i niezbyt angażująca – bardziej ćwiczenie z nastroju niż z pogłębionej fabuły czy portretu psychologicznego. Celowe „wymazanie” samej narratorki oraz niejednoznaczność gatunkowa (to nie do końca horror, nie komedia, nie klasyczny thriller) u części odbiorców wywołują raczej obojętność niż niepokój czy zachwyt.

On the negative side, a substantial group find the book emotionally flat or oddly empty. For them, the slow build never truly explodes; the story feels like “nothing happens,” leaving little to hold onto once it’s over. Some readers experience it as technically well crafted but not especially fresh or engaging—more an exercise in mood than in character or plot depth. The narrator’s refusal to reveal much about herself, and the lack of clear genre footing (neither fully horror, comedy, nor conventional thriller), leave some readers feeling detached, underwhelmed, or simply blank rather than provoked.