[Noam Chomsky] Power and terror

Zastrzeżenia dotyczą głównie formy i jednostronności. Ponieważ książka składa się z wywiadu (związanego z japońskim filmem dokumentalnym) oraz fragmentów wystąpień, część czytelników narzeka na powtórzenia, brak klarownej struktury i mniejszą niż zwykle u Chomsky’ego dyscyplinę argumentacji. Krytycy wskazują też na silne przechylenie perspektywy: autor niemal wyłącznie akcentuje winę Zachodu i Izraela, przy bardzo oszczędnym omówieniu sprawczości innych stron konfliktów, co bywa odbierane jako moralna asymetria. Jego metafory („mafijny don”, „sługa, który słucha pana”) są dla jednych celne i demaskatorskie, dla innych – uproszczone i podgrzewające emocje. W sumie, dla czytelników już sceptycznych wobec polityki USA książka jest mocna, przejrzysta i – jak piszą niektórzy – „uświadamiająca”; dla szukających wyważonego, wielostronnego ujęcia terroryzmu i bardziej dopracowanej formy – raczej rozczarowująca.

On the negative side, some are disappointed not with Chomsky’s ideas but with the format: the book is largely interviews and talks tied to a documentary, so it can feel repetitive, fragmentary, and less rigorous than his full‑length political works. Critics also find his stance extremely one‑sided: he focuses almost exclusively on Western and Israeli culpability, with little emotional space for 9/11 itself beyond acknowledging it as a crime, which some readers experience as morally lopsided or lacking nuance about other actors’ agency. His language about Israel and the U.S. (“mafia don,” “servant obeys”) strikes some as powerful and darkly witty, but others as caricatural or inflammatory. Overall, readers who are already critical of U.S. policy tend to find the book bracing, prescient, and clarifying; those wanting a balanced, multi‑perspective treatment of terrorism, or a more polished, systematically argued text, often come away dissatisfied.