[Robert Jordan] Dragon Reborn

Jednocześnie sporo czytelników uważa, że ten tom jest wyraźnie ciekawszy od dwóch poprzednich, głównie dlatego, że ciężar narracji odsuwa się od Randa. Jego ograniczona liczba rozdziałów z perspektywy pierwszoosobowej jest oceniana jako zaleta: pozostaje on kluczowy dla intrygi, ale mniej irytujący, a jego decyzje wydają się lepiej umotywowane. Największą siłą tomu są dla wielu postacie drugoplanowe wysunięte na pierwszy plan – zwłaszcza Mat, Perrin, Egwene i Nynaeve. Szczególnie Perrin i Mat często wypadają o wiele ciekawiej i sympatyczniej niż Rand, a wątek „wilczego serca” Perrina jest często chwalony. Dla części czytelników, którzy byli bliscy porzucenia cyklu po drugim tomie, właśnie Smok Odrodzony przywraca wiarę w Jordana i zachęca do dalszej lektury. Ogólny bilans: mocne, lubiane postacie poboczne i większe zaangażowanie kontra bardzo powolne tempo, rozwleczone podróże i poczucie, że seria wymaga ogromnej cierpliwości.

At the same time, several readers find this volume more engaging than the first two, largely because the narrative focus shifts away from Rand. Rand’s minimal POV time is widely seen as a strength: he remains central to the plot but is less irritating, and his motivations feel more coherent. The real appeal here, for many, lies in the expanded roles of Mat, Perrin, Egwene, Nynaeve, and others. In particular, Perrin and Mat are often highlighted as far more compelling and likable than Rand, with Perrin’s “wolfheart” arc singled out as a high point. For some who almost abandoned the series after book two, this installment restores their faith in Jordan’s character work and convinces them to continue. Overall, readers praise the richer secondary characters and improved engagement, but criticize the glacial pacing, overlong travel sections, and the sheer time investment the series demands.