[Sam Mcbratney] Guess how much I love you

Mniejsza grupa czytelników ma zastrzeżenia do relacji między małym a dużym zającem. Dostrzegają w ciągłym „przebijaniu” wyznań miłości dziecka przez dorosłego niepotrzebny element rywalizacji, a nawet coś lekko okrutnego, i woleliby, aby rodzic po prostu pozwolił dziecku „wygrać”, zamiast za każdym razem je przewyższać – nawet wtedy, gdy mały zając już zasypia. W ich odczuciu osłabia to zamierzony, kojący przekaz.

Podsumowując, książka jest przez wielu uwielbiana za słodycz, emocjonalną siłę i to, że świetnie nadaje się do interaktywnego czytania z małymi dziećmi, ale część odbiorców krytycznie patrzy na układ sił i nutę rywalizacji w sposobie okazywania uczuć.

A minority of readers, however, are uncomfortable with the underlying dynamic between the child and parent hare. They see the constant “one‑upping” of the little hare’s expressions of love as unnecessarily competitive and even slightly mean‑spirited, wishing the parent figure would simply let the child “win” instead of always topping the child’s efforts—even after the child has fallen asleep. For these readers, the emotional message feels subtly off, undermining what is meant to be a reassuring story.

Overall, the book is widely cherished for its sweetness, emotional impact, and suitability as an interactive, physical read‑aloud with very young children, but some readers question the power imbalance and competitiveness in the central exchange of affection.