[Sean Carroll] The Big Picture

Z drugiej strony, wielu czytelników zarzuca książce nadmierną objętość i rozwlekłość. Przy ponad 400 stronach pojawia się wrażenie „syndromu wielkiej książki”: szczególnie partie bardziej filozoficzne bywają odbierane jako powtarzające oczywiste tezy w zbyt wielu wariantach. Niektórzy twierdzą, że Carroll zużywa dziesiątki stron na stwierdzenia typu „rzeczy się dzieją lub nie, a my opisujemy je na różnych poziomach”. Bardziej filozoficznie obyci czytelnicy mają poczucie, że „poetycki naturalizm” to raczej nowe opakowanie dawnego materializmu, a omówienia klasyków (od Platona i Lukrecjusza po Hume’a i Laplace’a) są raczej odtwórcze niż odkrywcze. Część odbiorców narzeka też na rozdźwięk między tytułem a stylem: w „poetyckim naturalizmie” mało jest faktycznej poetyckości czy literackiej głębi; z kolei ci, którzy oczekiwali mocno technicznej fizyki, mogą być rozczarowani szerokim, eseistycznym ujęciem. Ogólnie książka jest ceniona za ambitne połączenie nauki z refleksją nad sensem oraz za przystępność, ale krytykowana za długość, powtórzenia i niedosyt u czytelników już dobrze obeznanych z filozofią lub literaturą popularnonaukową.

On the negative side, several readers feel the book is overlong and repetitive, with “big book syndrome”: at 400+ pages, it sometimes reads like extended “waffle,” especially in philosophically speculative sections. Some think Carroll spends many pages saying relatively simple things (“things do or don’t happen, and we describe them at different levels”) and that the argument could have been much tighter. Philosophically inclined readers sometimes find his treatment of earlier thinkers (from Plato and Lucretius to Hume and Laplace) more derivative than original, or feel that his “poetic naturalism” repackages old materialism in new branding. Others note a mismatch between title/promise and content: there is “poetic” in the label, but not much actual literary or emotional depth in the prose; likewise, those hoping for a deep, technical physics text may be disappointed by the broad, discursive approach. Overall, the book is widely admired for its ambition, clarity, and integration of science and meaning, but criticized for length, occasional superficiality or repetition, and for not fully satisfying readers who are already well read in either philosophy or popular physics.