[Sidney Lumet] Making Movies

Zastrzeżenia pojawiają się głównie u czytelników nastawionych na bardziej „artystyczne” wyznanie wiary. Dla części z nich pragmatyzm Lumeta jest zbyt „rzemieślniczy”: oczekują manifestu wizualnego wizjonera, a dostają dziennik pracy profesjonalisty, mocno osadzonego w realiach produkcji i zależnego od współpracowników (szczególnie operatorów) oraz od epoki, w której tworzył. Świadomość nierównej filmografii reżysera – kilku klasyków obok wielu słabszych tytułów – sprawia, że niektórzy widzą w książce także historię o ograniczeniach: o tym, jak bardzo efekt końcowy zależy od kontekstu i zespołu, a nie tylko od „geniuszu” reżysera. Część odbiorców żałuje też, że Lumet stosunkowo mało miejsca poświęca głębszym, osobistym rozważaniom o naturze sztuki filmowej. Mimo tych uwag, nawet krytyczniej nastawieni czytelnicy często przyznają, że jako praktyczny, szczery opis procesu powstawania filmu książka jest wyjątkowo cenna.

On the critical side, a minority of readers find that same pragmatism limiting. Those looking for a more overtly “artistic” or visually oriented manifesto sometimes see Lumet as too workmanlike, shaped by his television background and heavily dependent on collaborators such as cinematographers. Some cinephile readers, aware of the unevenness of his filmography (a handful of acknowledged masterpieces alongside many lesser or outright poor films), feel the book indirectly reveals his vulnerabilities: how much his results were tied to the era he worked in and the people around him. For such readers, the book can function as a cautionary tale about the risks of being a highly professional but not consistently inspired director. A few also note that his focus on nuts-and-bolts process may leave out more personal or philosophical reflections on art and authorship that they expect from a “great director’s” book. Overall, however, even many of these critics concede that as a straightforward, honest account of how movies get made, the book is exceptionally valuable.