[Steven D. Levitt] When to Rob a Bank

Z plusów: wielu osobom nadal podoba się sposób myślenia Levitta i Dubnera – pełen nietypowych pytań, przewrotnych wniosków i zastosowań ekonomii do codziennych spraw. Część czytelników docenia różnorodność tematów, lekki, blogowy styl oraz włączenie komentarzy i interakcji z czytelnikami. Dla niektórych, zwłaszcza słuchających audiobooka, to przyjemna, „przekąskowa” lektura: krótkie teksty, które można pochłaniać po trochu, bez większego wysiłku.

Zastrzeżeń jest jednak więcej. Najczęstszy zarzut: książka to w istocie zlepek wpisów z bloga, a nie spójna, pogłębiona publikacja. Struktura jest „łatana”, wiele tekstów wydaje się powierzchownych, a w porównaniu z wcześniejszymi książkami brakuje analitycznej głębi. Część czytelników nie kończy lektury, twierdząc, że tylko niewielki odsetek wpisów jest naprawdę ciekawy, a reszta to zapychacze.

Merytorycznie, niektóre prowokacyjne pomysły (np. płacenie za możliwość głosowania i kupowanie wielu głosów, drastyczne podwyżki pensji polityków jako „lek” na korupcję) są odbierane jako oderwane od realiów społeczno‑politycznych, etycznie wątpliwe lub nieodpowiedzialnie przedstawione. Krytycy mają wrażenie, że autorzy czasem bardziej cenią sobie „sprytną” kontrariańskość niż rzetelne zmierzenie się ze skutkami takich idei w świecie, w którym istnieją realne nierówności władzy i majątku. Pojawia się też zarzut naiwności w kwestiach religii i ideologii, np. przy próbie wyjaśnienia popularności „anty‑Boskich” książek.

Słuchacze audiobooka dorzucają osobny problem: narrację Levitta. Jego niewyraźna dykcja i dziwne pauzy utrudniają odbiór; wielu woli, by wszystkie książki czytał Dubner. W sumie dominuje opinia, że książkę najlepiej traktować jako luźny wybór starych wpisów z bloga, a nie jako pełnoprawny, głęboki „następny tom” Freakonomics – i odpowiednio obniżyć oczekiwania.

On the positive side, many find Levitt and Dubner’s core “way of thinking” still engaging: there are plenty of quirky questions, counter‑intuitive takes, and off‑beat applications of economic reasoning. Fans appreciate the variety of topics, the light, conversational tone, and the inclusion of reader interactions from the blog. Some listeners of the audiobook say that, as long as you know it’s essentially a curated blog archive, it’s an enjoyable, low‑effort companion with lots of short, snackable ideas.

However, several recurring complaints dominate. The strongest is that the book feels like a lightly edited “blog highlight reel” rather than a coherent work: patchy, repetitive, and often shallow compared with the analytical depth of earlier Freakonomics. Many posts are seen as half‑baked thought experiments that never get developed, more like bar‑stool musings than serious analysis. A number of readers DNF the book, saying only a small fraction of entries are genuinely interesting, with the rest feeling like filler.

Substantively, some of the more provocative ideas (e.g., paying for votes, very high politician salaries as a cure for corruption) strike critics as detached from political and social reality, ethically tone‑deaf, or irresponsibly argued. These readers feel the authors sometimes lean into clever contrarianism without adequately grappling with real‑world implications or power imbalances. There is also frustration when the authors appear naïve about religion and ideology, or misread why certain “anti‑God” books sell, which some see as a sign of limited cultural understanding.

Audible listeners add a specific criticism: Levitt’s narration. His mumbling, odd pauses, and unclear enunciation make the audiobook hard to follow for some, who strongly prefer Dubner as narrator. Overall, the consensus is that the book works best if approached as a casual collection of old blog posts, not as a substantial, tightly argued sequel—and that expectations should be adjusted accordingly.