[Kayte Nunn] The Botanist’s Daughter

Po stronie plusów najczęściej pojawiają się:
– Dobrze wyważona konstrukcja dwóch linii czasowych – zarówno wątek z lat 80. XIX wieku (Kornwalia/Chile), jak i współczesny (Australia 2017) są uznawane za równie interesujące.
– Fragmenty rozgrywające się w Chile i motyw podróży morskiej, które wielu czytelników uważa za najbardziej żywe, barwne i wciągające.
– Intryga wokół szkicownika, nasion i rzadkiej rośliny, postrzegana jako angażująca i stanowiąca mocny napęd fabuły.
– Temat kobiet w świecie botaniki/nauki, zwłaszcza postać Elizabeth jako „pionierki” w epoce wiktoriańskiej, co część odbiorców ocenia jako odświeżające i wzmacniające.
– Styl autorki: lekki, przystępny, „przyjemny w czytaniu”, dzięki czemu książkę określa się jako relaksującą i niewymagającą.
– Walory estetyczne, zwłaszcza okładka, którą wielokrotnie chwali się jako wyjątkowo piękną.
– Dla miłośników łagodniejszej prozy historycznej to często „bardzo dobra” lektura, a niektórzy widzą w niej udany debiut autorki w tym gatunku.

Najczęstsze zastrzeżenia to:
– Brak silnego zaangażowania emocjonalnego: część czytelników podkreśla, że nigdy naprawdę „nie weszła” w tę historię ani nie przywiązała się do bohaterów – książka „podoba się”, ale nie porusza.
– Przewidywalność i schematyczność: dla bardziej obytego z gatunkiem odbiorcy fabuła i rozwiązania wydają się dość konwencjonalne.
– Zmęczenie chwytem dwóch linii czasowych: niektórzy mają poczucie, że ten zabieg jest w literaturze historycznej nadużywany i traktują go już jako irytujący „gimmick”, nawet jeśli tutaj został poprawnie zastosowany.
– Wątki romansowe oceniane jako mało wiarygodne – partnerzy obu bohaterek wydają się „zbyt idealni”, co osłabia realizm historii.
– Ogólne wrażenie „przyjemnej, lecz nie wybitnej” lektury: bawi i relaksuje, ale nie zostaje na długo w pamięci, zwłaszcza u osób, które i tak nie przepadają za tego typu powieściami.
– Czytelnicy na co dzień niegustujący w historycznych powieściach obyczajowych określają ją jako „całkiem niezłą”, lecz niewystarczająco porywającą, by zmienić ich preferencje.

Podsumowując, spektrum ocen rozciąga się od entuzjastycznych (dla części to jedna z ulubionych lektur roku) po umiarkowane – książka jest sprawnie napisana i przyjemna, ale dla wielu zbyt konwencjonalna i emocjonalnie zbyt lekka, by naprawdę się wyróżnić.

On the positive side, readers praise:
– The dual timeline structure as well-balanced, with both storylines (1880s Cornwall/Chile and 2017 Australia) given equal weight and interest.
– The Chile sections and voyage elements in particular, which several readers single out as vivid, atmospheric, and the most compelling part of the book.
– The core mystery surrounding the sketchbook, seeds and rare plant, which is seen as intriguing and a strong narrative hook.
– The theme of women in botany and science, especially Elizabeth’s role as a Victorian “trailblazer,” which some reviewers find refreshing and empowering.
– The writing style as smooth, accessible and “pleasant,” making it an easy and relaxing read.
– The book’s aesthetic appeal, especially the cover, which a number of readers call beautiful or striking.
– For fans of lighter historical fiction, this is often described as a “good” or even “treasured” read, and some see it as a successful shift into historical fiction for the author.

On the negative side, common criticisms include:
– Emotional distance: several readers say they never felt fully engaged or invested in the characters or outcomes; they liked it “well enough” but weren’t moved.
– Predictability and familiarity: the premise and execution feel conventional to some, especially for seasoned historical fiction readers.
– Overuse of the dual-timeline device: a number of readers are tired of this structure in historical fiction and feel it has become a gimmick, even if it’s handled competently here.
– Romantic elements that feel unrealistic: love interests in both timelines are described as “too good to be true” or unconvincing.
– A sense that the book is “pleasant but not memorable”: it entertains in the moment but doesn’t linger in the mind afterward, especially for those who don’t naturally gravitate to this genre.
– For readers less keen on historical/dual-timeline fiction, it registers as “reasonably good” but not compelling enough to turn them into fans.

Overall, opinions range from enthusiastic praise—calling it a standout historical read—to lukewarm assessments that it’s nicely written but formulaic and emotionally light.